അനിയന്‍സ്‌

കവിതയില്‍ എന്തുമാവാമല്ലോ

2012-01-31T02:28:00.002+05:30

പ്രണയത്തിന്റെ നിലവിളികള്‍ എന്നോ
ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ സുവിശേഷങ്ങള്‍ എന്നോ
തലക്കെട്ടുള്ള
ഒരു ചെറുകവിത എഴുതണം.
ചോര പൊടിയുന്ന സൂര്യകാന്തികളും
ഉണങ്ങിവരണ്ട മനസ്സുകളുടെ മഞ്ഞയും
നല്ല ഞെരിപ്പന്‍ ബിംബങ്ങളാണ്‌.
അവിടന്നിങ്ങോട്ടും,
ഇവിടുന്നങ്ങോട്ടും
അങ്ങനെ മാറിമാറി
സഞ്ചരിക്കുന്ന കൃഷ്ണമണികളോട്
ചലനമറ്റു നില്‍ക്കാന്‍ കല്‍പ്പിക്കുന്ന,
അനുസരിക്കാത്തപ്പോള്‍
കണ്ണ് ചുഴന്നെടുത്തും
അനുസരണം പഠിപ്പിക്കുന്ന
ഒരു റിംഗ് മാസ്റ്റര്‍ കവിതക്ക്
പറ്റിയ ആളാണ്‌.
പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി ചെവി
അറുത്ത വിഡ്ഢി
ജീവിതത്തിന്റെ ബിംബമാകുംപോള്‍
പ്രത്യേകിച്ചും...
അല്ലെങ്കിലും കവിതയില്‍ എന്തുമാവാമല്ലോ...

ചരിത്രത്തില്‍ എഴുതപ്പെടുന്നത്

2011-07-24T03:02:00.001+05:30

ചരിത്രം നമ്മെക്കുറിച്ച്

സംസാരിക്കുന്നത്

എതുതരത്തിലാവുമെന്നോരാശങ്ക.

പുതുക്കിയെഴുതിയവരെന്നോ

മായ്ച്ചു കളഞ്ഞവരെന്നോ ആയാല്‍

സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒന്നും എഴുതപ്പെടാതെ പോയാല്‍?

ചരിത്രത്തിനു രേഖപ്പെടുത്താന്‍

എന്തെങ്കിലും ബാക്കിവയ്ക്കണമെന്നു

പറയുമ്പോള്‍,

അത് മരണത്തിന്റെ തണുപ്പ്

മാത്രമാക്കരുത്.

പഴക്കത്തിന്റെ ചൂടേറ്റ്

അസ്തമിച്ചുപോകുന്ന

തണുപ്പിനെയാണല്ലോ

അവശേഷിപ്പിച്ചതെന്ന്

മരണാനന്തരം സങ്കടപ്പെടെണ്ടി വരരുത്.

വഴികാട്ടികള്‍

2011-07-22T04:13:00.000+05:30

ഒന്നു നിര്‍ത്തണേയെന്ന്

കൈകാണിച്ച്

അടിവാരത്തുണ്ടായിരുന്നു രണ്ടുപേര്‍.

ഒരാള്‍

വെളുത്തുതുടുത്ത്,

എന്നിട്ടും കീറിപ്പറിഞ്ഞ കുപ്പായത്തിനുള്ളില്‍

ചകിരിനാരില്‍ കൊരുത്ത തൊപ്പിയും വച്ച്...

ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ളവഴി മാത്രമേ

ഇനി കണ്ടെത്താനുള്ളൂവെന്നും

മറ്റേതുവഴിയും കാട്ടിത്തരാമെന്നും

നിലക്കാറായ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദത്തില്‍...

മറ്റെയാള്‍

കുപ്പായത്തിന്റെ കലര്‍പ്പില്ലാത്ത,

കറുത്തുമെലിഞ്ഞ ശരീരത്ത്ിനുടമ.

അന്യന്റെ മനസ്സിലേക്കുള്ള പാതകളെല്ലാം

കൈവെള്ള പോലെ ഹൃദിസ്ഥമെന്ന്

രേഖകള്‍ തേഞ്ഞുപോയ കൈയുയര്‍ത്തി

രാവിലത്തെ ചായയുടെ കടുപ്പം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന സ്വരത്തില്‍...

എങ്ങോട്ടുപോകാനാണിറങ്ങിയതെന്ന്

ഓര്‍ത്തെടുക്കാതെ

എങ്ങിനെയാണിവരോട് വഴിചോദിക്കുക?

താരതമ്യം

2011-07-16T23:17:00.002+05:30

അയയില്‍ തൂങ്ങുന്ന
തുണികള്‍ക്ക് മുന്നില്‍
പകച്ചു നില്‍ക്കേണ്ടാത്ത
കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍ക്കുമ്പോഴാണ്
സമ്പന്നത എത്ര ആപേക്ഷികമെന്നു
തിരിച്ചറിയുന്നത്.
വീട്ടുവാടകക്കും
ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ബില്ലിനും
ഹോട്ടല്‍ ഭക്ഷണത്തിനും
മാറ്റിവച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍
ഷെവാസ് രീഗലിനു പകരം
റെഡ് ലേബലിലേക്ക്
ഇറങ്ങേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്ന്
വിഷമിക്കുമ്പോഴാണ്
ദാരിദ്ര്യം എന്തൊരു ക്രൂരമാണെന്നു
ദുഖിച്ചു പോകുന്നത്.

വയസ്സാകാതിരിക്കാന്‍

2011-07-10T13:26:00.001+05:30

മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള
ഒരു ലിഫ്റ്റിന്റെ കണ്ണാടിയിലാണ്
അത് ആദ്യം കണ്ടത്...
...തലയുടെ വലതുവശത്തായി
ഒരു പറ്റം വെളുത്ത മുടികള്‍.
ലിഫ്റ്റിലെ പാതിയിരുട്ടിനെ വിശ്വസിക്കണോ
പാതി വെളിച്ചത്തെ വിശ്വസിക്കണോ എന്ന് ആകുലപ്പെട്ട്,
ഉടന്‍ അങ്ങ് കൊട്ടിയടച്ചിട്ടു,
മനസ്സിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം..

നിനക്കല്ലാതെ അയക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങള്‍..

2011-07-10T02:54:00.002+05:30

ഇരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും
കഴിഞ്ഞിരുന്നു
എല്ലാം.
വീണ്ടും തുടങ്ങിയെടത്ത് തന്നെ.
ചെമ്പകത്തിന്റെ സുഗന്ധമല്ല
കാറ്റിലാടുന്ന ശബ്ദമാണ്
ആകര്‍ഷിച്ചതെന്ന് പൊങ്ങച്ചം പറയുന്ന
ഒരു കിളിക്കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു
ഇന്നലെ രാത്രിയിലും.
നിന്റെ പേര് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍
മറവിയെ ഓര്മിക്കുന്നുവെന്നു
നടിച്ച്,
ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ഒരു ചിരി പൊലുമില്ലെന്ന
വിഷമ കവചം അണിഞ്ഞ്,
ഒടുക്കം ഒരു പശ്ചാത്താപ ശിരസ്സിന്റെ
കുനിഞ്ഞ നോട്ടത്തില്‍
ഒരു കിളിയൊച്ച പോലും
ബാക്കിവക്കാതെ,
അടച്ചിട്ട ജനാലയിലൂടെ
അതങ്ങ് പറന്നുപോയി...
നിന്നെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതൊക്കെ
ഒരുതലക്കല്‍ മാത്രം ശബ്ദം പകര്‍ത്തുന്ന
ടെലിഫോണ്‍ പോലെ കേട്ടിരിക്കുന്ന
ഒരു കിളിക്കൊഞ്ചലാണ്
ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നത്.
രാത്രിശ്വാസത്തിന്റെ ദൂരം മാത്രമേയുള്ളൂ
നമുക്കിടയിലെന്നു
സന്ദേശ വാഹകരാവുന്ന
കിളികളൊന്നും തിരിച്ചരിയത്തതാവും
മരച്ചില്ലകളില്‍ നിന്നുള്ള അകലം വച്ച്
മനസിനെ അളക്കുന്ന,
വാക്കുകളുടെ ഇടവേളകള്‍ വച്ച്
കടന്നുകയറുന്ന ചിറകു കുടചിലുകളുടെ
പരാജയം.
ഒരിക്കലും നിന്നിലെക്കെത്തെണ്ടവയല്ല
ആ സന്ദേശങ്ങള്‍ എന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ടാവില്ല
ഇവര്‍ അതും ചുമന്നു പറന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്.
വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്ന സന്ദേശങ്ങള്‍
അതിനായിത്തന്നെയുള്ളവയാനെന്നു
നാമല്ലാതെ ആര് തിരിച്ചറിയാന്‍?

എന്റെ സ്വപ്നമേ

2011-01-25T22:30:00.000+05:30

ഒരു സ്വപ്നം കാണുന്നതുപോലെയാണ്
ഞാന്‍ നിന്നെക്കുറിച്ച്
ചിന്തിക്കുന്നത്.
ഇടക്ക് മുറിഞ്ഞും
തുടര്‍ച്ചകളറ്റും
ഉണരുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറന്നുമൊക്കെ...
ഇടവേളകളില്ലാത്ത
ജീവിതത്തിന്റെ നൈരന്തര്യത്തെ
വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും
കീറിമുറിക്കുന്ന എന്റെ സ്വപ്നമേ
എന്റെ സ്വപ്നമേയെന്ന്
നിന്നെ വിളിച്ചുപോകാറുണ്ട്
ഓര്‍ക്കുമ്പോഴൊക്കെയും ...
നിന്റെ നിഴലു തൊട്ടാല്‍
നിലച്ചു പോകുന്നതേയുള്ളൂ
മനസ്സിലെ നിലവിളികളുടെ
കുത്തൊഴുക്കെന്ന് വെറുതേ
ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ്
കണ്ണടക്കുന്നത്.
സ്വപ്നത്തിലെങ്കിലും നീ ചിരിച്ചു
കാണണേയെന്ന്
കൊതിച്ചുകിടക്കുമ്പോഴാണ്
ഉറക്കമേയില്ലാത്ത രാത്രി
കിടക്കയെക്കുറിച്ച് പരാതി പറയുന്നത്.
കുട്ടികള്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നും
ചുമയൊടുങ്ങുന്നേയില്ലെന്നും
സ്വപ്നത്തിലേക്ക് കടക്കാന്‍ പോലും നേരമില്ലെന്നുമൊക്കെ
എത്രവേഗമാണ്
ഏതൊരൊഴുക്കിനെയും നീ തകര്‍ത്തു കളയുന്നത്?

വാക്കുകള്ക്ക് പറയാനാകാത്തത്

2010-12-12T02:36:00.000+05:30

മുറിവേല്‍ക്കാത്ത ഹൃദയത്തിന്

എന്റെ കൈകളുടെ തണുപ്പാണ്,

മരണത്തിനും.

ദൂരെ നിന്നെ കാണുമ്പോഴത്തെ മനസ്സിന്

നിശബ്ദതയുടെ ചൂടാണ്,

ചോരയ്ക്കും.

വാക്കുകള്‍ക്ക്

ഒന്നും പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കാനാകാത്തവീര്‍പ്പുമുട്ടലാണ്,

സിഗററ്റുപുകയ്ക്കും.

ഒറ്റച്ചിലമ്പിന്റെ കിലുക്കമോ

നരച്ച കാഴ്ചകളുടെ കണ്ണീരോ

മതിയാവില്ല,

നടന്നുതീര്‍ത്ത വഴികളിലൂടെ

തിരിച്ചുനടക്കുന്നവന്

വഴികാട്ടിയാകാന്‍.

എല്ലാം മറന്നുപോയവന്

ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പെഴുതിത്തീര്‍ക്കാന്‍ തികയില്ല,

ഈ ഭൂമിയിലെ മരങ്ങളെയെല്ലാം കടലാസ്സാക്കിയാലും.

തിരിച്ചുനടക്കേണ്ടതും എഴുതിത്തീര്‍ക്കേണ്ടതും

നിന്നിലേക്കാണ്,നിന്നെക്കുറിച്ചുമാണ്.

ജീവിതത്തിന്റെ മുള്ളുകൊണ്ട്

ഹൃദയത്തിലേല്‍ക്കുന്ന മുറിവിനെ

ഒരു മഞ്ഞുകട്ടയുടെ തണുപ്പ് നീറ്റി നീറ്റിയിരിക്കുമ്പോള്

സ്വയം ചോദിക്കുന്നത്

ഏത് വാക്കിലാണ് ഞാന്‍ നിന്നോട്

മറന്നുവച്ചതൊക്കെയും പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കുക എന്നുതന്നെയാണ്.

വിരഹദംശനാനന്തരം

2010-10-26T02:44:00.000+05:30

വിരഹദംശനാനന്തരം

ഉണര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍
നിന്റെ സ്വരത്തിനായി കാത്തിരിക്കാറുണ്ട്.
കണ്ണടച്ച് ഉറക്കത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോള്‍
സ്വപ്‌നത്തിനും മുമ്പ്
അതേ സ്വരം വിളിച്ചുണര്‍ത്തുന്നു.
ഉണരുമ്പോള്‍ വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പ്.
ജനാലക്ക് പുറത്ത്
കൊത്തുകൂടുന്ന മൈനകളെപ്പോലെ,
ബാല്‍ക്കണിയില്‍ പ്രാവുകളെ
ഭയന്ന് ഒതുങ്ങിക്കൂടി
പൂവിടാന്‍ മറന്നുപോയ മുല്ലയെപ്പോലെ,
ശബ്ദങ്ങളെ സ്വപ്‌നം കാണുന്നവനും
ഉറക്കത്തില്‍
കലഹിക്കുകയും പുഷ്പിക്കുകയും
ചെയ്യുന്നുണ്ടാവണം.
ഉയിര്‍പ്പിന്റെ മൂന്നാം ദിവസത്തെക്കുറിച്ച്
പറയാന്‍ ബാക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന
പുസ്തകങ്ങളിലൊന്നില്‍ നിന്നുവേണം
നിന്റെ സ്വരത്തിലെ റിംഗ്‌ടോണ്‍
വായിച്ചെടുക്കാന്‍.
വിരഹദംശനം ഏറ്റവന്
ഇരുമ്പുപല്ലുകളുള്ള
സര്‍പ്പത്തെ പേടിക്കേണ്ടതില്ല.
എന്നിട്ടും
ഒരു യാത്ര പറച്ചിലിനെപ്പോലും പേടിയാവുന്നു.
ഉറങ്ങുവാനും ഉണരുവാനും
സ്വപ്‌നം കാണുവാനും മാത്രമായി എനിക്കൊരു കൂടുവേണം.
കലഹത്തിന്റെയും ശാപവാക്കുകളുടെയും
ഋണപത്രങ്ങളുടെയും
നിഴലു കേറാത്ത.
ഒരു ഒറ്റമുറി.
അപ്പോഴും ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും
കാത്തിരിപ്പിന്റെ
മുഷിപ്പില്ലാത്ത സ്വരങ്ങള്‍.

പിന്‍വിളി

2010-10-25T04:06:00.000+05:30

ഉരുകിയൊലിക്കുമ്പോഴും

കഴിഞ്ഞുവോ കഴിഞ്ഞുവോയെന്ന്

ഇരുളിലേക്ക്

ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നുണ്ട് മെഴുകുതിരി.

നിന്റെ സ്‌നേഹത്തിന്റെ നിഴലില്‍ നിന്ന്

രാത്രിയുടെ മൃഗങ്ങളാരോ

മുരളി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്

അപ്പുറത്തെവിടെയോ.

ഹൃദയത്തില്‍ പ്രണയത്തിന്റെ മൂര്‍ച്ച കൊണ്ടവന്‍

മുറിവില്‍ നിന്നൊലിപ്പിച്ച

ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരുമതിയായിരുന്നു

രാത്രിയെയാകെ നനച്ചെടുക്കാന്‍.

എന്നിട്ടും

എന്റെ പൊന്നുവെളിച്ചമേ

എന്തിനായിരുന്നു നീ ഇരുട്ടിന്

വഴികാട്ടിയായത്

വേനലിനെ കൈപിടിച്ച്

മനസ്സിന്റെ ആര്‍ദ്രതയിലേക്ക്

തെളിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത്

എട്ടുകാലിവലയില്‍

മുഖം തടഞ്ഞവന്റെ

ആദ്യത്തെ പകച്ചുനില്‍ക്കല്‍

മാത്രമായിരുന്നോ

നീ പ്രണയം കൊണ്ട്

കണികാണിച്ചത്

അവസാനത്തെ ആളിക്കത്തല്‍

മാത്രം മതിയായിരുന്നു

എനിക്ക്...

അതുകഴിഞ്ഞാല്‍

ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങുമായിരുന്നു.

പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുവാന്‍ നീ്

അണഞ്ഞുതീരാറായ

വെറുമൊരു മെഴുതിരി മാത്രമല്ലെന്ന്

അറിഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോള്‍,

ഒരു ഡിസംബര്‍ രാത്രിയിലേക്ക്

ആലിപ്പഴമായി വീഴുന്നത്

ഏതുമനസ്സിന്റെ കുളിര്‍മ്മയാണ്

ഒരു പൂവുകൊണ്ട് ഹൃദയത്തെ തൊടുന്നത്

2010-10-24T02:04:00.000+05:30

ഒരു കൈ നീട്ടി തൊടാനാഞ്ഞത്

പ്രണയത്തെയല്ല.

കുത്താനാഞ്ഞ

തേളിന്റെ വാലുപോലെ

മനസ്സ്

കുനിഞ്ഞുപോകുന്നത്

ഒരു പൂവിനെയും ഉമ്മവക്കാനുമല്ല.

മണ്ണിന്റെ മണമേറ്റുവാങ്ങി

എവിടെയോ ഒരു പൂവ്

എനിക്കായി

നിറങ്ങളുടെ വസന്തം തീര്‍ക്കുന്നുണ്ട്.

എങ്കിലും അല്ല,

പുഞ്ചിരിയുടെ ആദ്യത്തെ

കൊമ്പില്‍ പൂക്കുന്നത്

നമുക്കിടയിലെ നിശബ്ദതയാണ്.

ചിലക്കാത്ത മൃതഘടികാരമേ,

ഒരു നിമിഷമെങ്കില്‍ ഒരു നിമിഷം,

എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളെ

പകര്‍ത്തിവക്കുക.

അവസാനത്തെ സമയക്കുറിപ്പുകളില്‍

എഴുതിവക്കട്ടെ,

പ്രണയത്തിന്റെ കയ്പ്പുതിന്നവന്റെ

നൊമ്പരങ്ങളെല്ലാം.

മണല്‍ക്കാട്ടിലെ

കല്ലുകൂട്ടില്‍ ഒരാട്ടിടയന്‍

ആടുകളെയും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം.

മണല്‍ ഞെരിക്കുന്ന

കൂട്ടത്തിന്റെ കാലൊച്ചയില്‍

അവന്റെ വിടരുന്ന മനസ്സുപോലെ

ഞാനൊരു പനിനീര്‍പ്പൂവൊരുക്കിവക്കുന്നുണ്ട്.

വാക്കുകളുടെ ചൂടില്‍ വാടിപ്പോകാത്ത

ഒരു ചുവന്ന പൂവ്.

അത് എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തൊടുന്നതുവരെയേയുള്ളൂ

നമ്മള്‍

മൗനത്തിന്റെ തടവുകാരാവുന്നത്.

കുറെ പെണ്ണുങ്ങള്

2010-10-21T01:35:00.000+05:30

വത്സല ചേച്ചിയുടെ എഴുത്തുപള്ളിക്കൂടം ഓർക്കുമ്പോ,

പഠിച്ച അക്ഷരങ്ങൾക്കുംപകുതിക്കു നിർത്തിയ അക്കങ്ങൾക്കും മുന്നേ

ഷീജയെ ഓർമ്മ വരും

അഭിമാനത്തോടെ പങ്കിട്ട ചാന്തുപൊട്ടുകളുംഒന്നിച്ചുള്ള മഴകൊള്ളലും ഓർക്കും.

പഠിക്കാത്ത ഒന്നാം ക്ളാസ്സും പഠിച്ച രണ്ടാം ക്ളാസും

മനസ്സിലെത്തുന്നതിനും മുൻപേ ഓടിവരും,

സ്കൂൾ ഫസ്റ്റ് തട്ടിപ്പറിച്ചിട്ട് സ്കോളർഷിപ്പ് എനിക്ക് തന്നിട്ടുപോയ,

ഗോപിസാറിൻ‍റെ മോള് സീനയെ.

കുന്നിൻറെ മോളിലെ കാട്ടുപുറംയുപി സ്കൂളിനെക്കാൾഓർ‍മ്മയുണ്ട് ,

സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ ജനാലയിലൂടെ ഗിരിജടീച്ചറെ നോക്കി

സാറേ, ഈ കുട്ടി എന്നെ സിനിമാ നടിയെന്ന് വിളിച്ച്കളിയാക്കുന്നുവെന്ന്

തിളങ്ങുന്ന കുപ്പായത്തിൽ നിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ

എം.എ. ലിജിയെ.

പത്താം ക്ളാസ്സിൽ മീനാട്ടേക്കുള്ള ബസ് പോകുമ്പോൾ

ആശ എസ്.പി. സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന്സമ്മാനിക്കുന്ന

ചിരി നഷ്ടമാകാതിരിക്കാൻ

നഷ്ടമാക്കിക്കളഞ്ഞ ട്യൂഷൻ ക്ളാസുകളെ പിന്നെയൊന്നും ഓർത്തിട്ടില്‌ല.

പ്രീ ഡിഗ്രിക്ക് തലയിൽ കേറാതെ പോയ കണക്കുകൾ കൂട്ടിയും കുറച്ചും നോക്കിയില്ലെങ്കിലും

ഓർത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്

ഇനി സിഗററ്റ് വലിച്ചാൽ മിണ്ടില്ലെന്ന് കരഞ്ഞു ചിരിച്ച

രാധാമണിയെ,

സഖാവ് കവിത ചൊല്ലിക്കോ, എന്നാലും പ്രസംഗിക്കല്ലേയെന്ന്

കളിയാക്കി ജയിച്ച കവിത ബിഎസ്സിനെ.

നന്നായി,

ക്ളാസ്സ് മുറികളിൽ നിന്നും

ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്നത്...

ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ പഠിച്ച പാഠങ്ങളൊന്നും ഓർത്തിരിക്കില്ലായിരുന്നു

കവിത

2010-09-15T01:04:00.003+05:30

ആദ്യത്തെ വരി എഴുതുമ്പോള്ത്തന്നെ

തീരുമാനിച്ചു

നീ തന്നെയാണ് എന്റെ കവിത.

എഴുതി മുഴുമിപ്പിക്കും മുന്പേ

ഒറ്റയടിക്ക് മായ്ച്ചുകളയുമ്പോള്

മനസ്സ് പറഞ്ഞു

കവിത വരണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു.

മനസ്സില് കവിതയും പ്രണയവുമില്ലാത്ത

ജീവിതത്തെ എന്തുവിളിക്കുമെന്ന ചോദ്യത്തിന്

കവി പറഞ്ഞ മറുപടി

ഭ്രാന്തെന്നോ പ്രണയമെന്നോ

ആയിരുന്നിരിക്കണം.

റിയൽ ലൈഫ്

2010-07-15T11:40:00.002+05:30

കലഹം, പ്രണയം, വിവാഹം
ഈ ക്രമത്തിലായിരുന്നു
സിനിമകളിലൊക്കെയും
കണ്ടുമടുത്തത്.
ഒരു ചേഞ്ചിന്
പ്രണയം, വിവാഹം, കലഹം
എന്നാക്കിമാറ്റി
ജീവിതത്തിൽ.

ചോരക്കൊതി

2010-07-15T00:07:00.002+05:30

പട്ടികൾ.
വെറുതെ കുരച്ച്
പുറകെ വരുന്നതല്ലാതെ
ഒന്ന് കടിക്കാൻ
ഇതിനെയൊന്നുംകൊണ്ട്
കൊള്ളൂല്ലല്ലോ.
എന്റേത് തന്നെ വേണമെന്നില്ല,
ആരുടെയെങ്കിലും
ചോര കണ്ടിട്ട്
എത്രനാളായി?

പറയാതിരുന്നത്

2010-06-02T02:48:00.002+05:30

ഒടുക്കത്തെ ചിരി ചിരിച്ച്
നീ ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ,
ഇത്രനേരം പറയാതിരുന്ന
വർത്തമാനമെന്തെന്ന് മാത്രം...
വല്ലാത്തൊരു ചിന്ത തന്നെ.
അതൊന്ന് പറഞ്ഞുതീർത്തിരുന്നെങ്കിൽ
ഒരു തെറി കേട്ട സുഖമെങ്കിലുമായേനേ.

രക്തസാക്ഷി

2009-10-29T23:36:00.002+05:30

തിയറി ക്ലാസ്സുകളിൽ
എത്രനേരം കുത്തിയിരുന്നാലും
എത്ര പുസ്തകങ്ങൾ കാണാതെ പഠിച്ചാലും
ഒരുത്തനും പറ്റില്ല
രക്തസാക്ഷിത്തത്തിന്റെ
ആദ്യപാഠം കടക്കാൻ പോലും.
ഒരു പ്രാക്റ്റിക്കൽ പരീക്ഷയിലും
ജയിക്കാനുള്ള മാർക്ക് വാങ്ങണ്ട
വെറുതെ,
ജീവിതത്തെ നോക്കി
ചിരിച്ചുകൊണ്ടൊരു ബൈ
പറയാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം വേണം.
മരണമാണെന്റെ മാതൃകയെന്ന്
ഒരു രക്തസാക്ഷിയും
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോട് പറയാത്തത്
മറന്നുപോയിട്ടാവുമോ?

തിരിച്ചറിവ്

2009-09-13T18:04:00.002+05:30

എന്തെല്ലാം തിരിച്ചറിവുകളാണ്,
ഒരു രാത്രി ഇരുട്ടിവെളുക്കുമ്പോൾ.
അല്ലെങ്കിൽ വെളുത്തിരുട്ടുമ്പോൾ..
ഞാൻ,
ഞാൻ മാത്രമല്ലെന്നും,
നീ കൂടിയാണെന്നും,
നിലവിളിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും
കളിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്ന
രണ്ട് കുട്ടികൾ കൂടിയാണെന്നും,
ഒടുവിൽ
ഞാൻ ഞാനേയല്ലെന്നും...
നീ ,
നീ മാത്രമാണെന്നും
ചിലപ്പോൾ
നീപോലുമല്ലെന്നും...
ഈ ഇരുട്ട് വെളുക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ,
അല്ലെങ്കിൽ ഈ പകൽ ഇരുട്ടാതിരുന്നെങ്കിൽ...

(അ)സ്വതന്ത്രൻ

2009-09-10T19:58:00.003+05:30

ഒറ്റക്കൊരു മരമാവാനായിരുന്നു കൊതി.
പടർന്നു പന്തലിച്ചങ്ങനെ നിൽക്കണം,
തണലും കാറ്റും
ഓക്സിജനുമൊക്കെ എല്ലാവർക്കും
കൊടുത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കണം,
വെള്ളത്തിനും വളത്തിനുമൊന്നും
ആരോടും വഴക്കിടേണ്ടി വരരുത്.
അങ്ങനെയങ്ങനെ...
ഒരു മഴുവിനെപ്പോലും
സോറി, ഒരു അറക്കവാളിനെയോ
മരംകൊത്തിയെയോ പോലും
പേടിക്കാതെ ചിരിച്ച് സ്വാഗതം ചെയ്യണം.
അങ്ങനെ യങ്ങനെ യങ്ങനെ...
എന്നിട്ടോ..
കണ്ടിടത്തെവിടെയെങ്കിലും
ചാഞ്ഞ്,
ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞുമാത്രം തലയുയർത്തി
കാറ്റിനൊപ്പം തുള്ളാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട
ഒരു വള്ളിയായതേയുള്ളൂ ജീവിതം.

ജീവിതാനന്തരം

2009-07-07T14:39:00.002+05:30

ഒരവകാശവുമില്ല
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക്,
മരിച്ചവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാന്‍.
ജീവിതത്തിന്റെ
ദുരിതങ്ങളും പ്രാരാബ്ധങ്ങളും
പരസ്പരം പറഞ്ഞിരിക്കാം.
മരിച്ചവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്
ഒറ്റയക്ഷരം പോലും മിണ്ടരുത്
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരാരും.
ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും
ഇറക്കിവിടപ്പെട്ടവരും
ഇറങ്ങിപ്പോയവരും
പറഞ്ഞുതരും
ജീവിതത്തിന്റെ ഒടുവില്‍
മരണത്തിന്റെ മണം തെറിച്ചുവീണ
ചില നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
അവിടെയുണ്ടാവും
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെയെല്ലാം
കുനിഞ്ഞ മുഖങ്ങള്‍.

മറന്നുപോയി നിന്നെ ഞാൻ (വിത്സണ്)

2009-04-17T16:00:00.002+05:30

നിന്നെക്കുറിച്ച്
ഒരു കവിതയെഴുതണമെന്ന്
ചിന്തിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഓര്‍മ്മ വരും,
എനിക്ക് തരാതെ നീ
കുടിച്ചുവറ്റിച്ച കള്ളുകുപ്പികളെ,
ഞാനറിയാതെ നീ ഭോഗിച്ച
പെണ്‍ മനസ്സുകളെ,
എനിക്ക് വച്ചേക്കാതെ
നീ എഴുതിത്തീര്‍ത്ത വരികളെ.
നിറമില്ലാത്തതും
നിറമുള്ളതുമായ കള്ളുകുപ്പികളിലോ
വെളുത്തുരുണ്ടതോ കറുത്ത് മെലിഞ്ഞതോ
ആയ പെണ്ണുങ്ങളിലും
വാക്കുകള്‍ പറന്നുകളിക്കുന്ന
കവിതകളിലും
തലയറഞ്ഞ് വീഴുമ്പോള്‍
ഇനി നിനക്ക് ഞാന്‍ എന്തെഴുതും?
നിന്നെ ഞാന്‍ വെറുത്തുപോയെന്നോ?
ഓറ്ക്കാറുപോലുമില്ലെന്നോ?

മഞ്ഞ

2009-02-02T01:01:00.001+05:30

ഒരു നിറം വേണമെന്ന്
നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ
അതിന്,
നരച്ച മഞ്ഞനിറം മാത്രമായിക്കൂടേ?
ഉള്ളിലുള്ളത്
ആരെയൂം തെളിച്ചുകാട്ടണ്ടല്ലോ.

അപകടം സംഭവിക്കാത്തത്

2009-02-02T00:42:00.002+05:30

ജീവിതത്തിന്റെ വളവുകൾ തിരിഞ്ഞ്
ബൈക്കിന്റെ വേഗത കൂട്ടി
അങ്ങനെയങ്ങനെ പോവുമ്പോഴാണ്
ഓർമ്മ വരുന്നത്.
ഇന്നലെ അവധിദിവസമായിരുന്നല്ലോയെന്ന്,
ഇന്ന് കാ‍ത്തിരിക്കുമല്ലോ
ഇന്നലെ കാണാതെവിട്ട
വാർത്തകളെന്ന്.
അവയിൽ നിന്ന് ഒളിഞ്ഞുനോക്കും
ആരോ ആർക്കോ അയച്ച
പ്രണയലേഖനങ്ങളും
എമ്മെമ്മെസ്സുകളിലെ നഗ്നതയും
പോലീസുകേസും ആത്മഹത്യചെയ്തും
അല്ലാതെയും
കിടക്കുന്ന പെൺദേഹങ്ങളുമെന്ന്.
വയ്യ,വയ്യ എന്ന് വെറുതെ പറഞ്ഞാലും
ഒളികണ്ണിട്ട് ചിരിക്കുമല്ലോ
ഉള്ളിലെ വിടനെന്ന്.

അല്ലെങ്കിലും
ഇങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെ വരണം
ഭാര്യയെ മാത്രം സ്നേഹിക്കാത്തവനെന്ന്
ആരെങ്കിലും പറയും എന്ന് ഭയന്നിട്ടല്ലെങ്കിൽ
സത്യം പറ,
ഇതുവരെ എന്താ ഈ ബൈക്ക്
എവിടെയും ഒന്ന് ചോരപുരട്ടുക പോലും ചെയ്യാത്തത്?

സ്വാതന്ത്ര്യം

2008-11-13T14:52:00.003+05:30

ഒരു പുഴുവിന്
ആരുടെയുംകാലടിയില്‍പ്പെട്ട്
ചവിട്ടിയരക്കപ്പെടാതെ,
ഒരു സൈക്കിള്‍ ടയറിനാല്‍പ്പോലും
അരച്ചുതീര്‍ക്കപ്പെടാതെ
വഴിമുറിച്ചുകടക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്
യഥാര്‍ത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം.
ഒരു പക്ഷിക്ക്
വിമാനങ്ങളുടെയോ
വെടിയുണ്ടകളുടെയോ
ശബ്ദം കേള്‍ക്കാതെ
മരച്ചില്ലകളെ പ്രാപിച്ച്
ചിലച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കാന്
‍കഴിയുന്നിടത്താണ്
യഥാര്‍ത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം.

ഒരു മനുഷ്യജീവിക്ക്
സ്വന്തം ശ്വാസത്തിന്റെ പോലും ശല്ല്യമില്ലാതെ
മരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്
യഥാര്‍ത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം.

ഏകാന്തതേ എന്ന് ഞാന്‍ വിളിച്ചാല്‍...

2008-11-07T01:32:00.007+05:30

ആരെങ്കിലും,
വെറും ഒരു നിഴലെങ്കിലും,
കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍
എന്ന് കൊതിക്കും.
അപ്പോഴൊക്കെ
മനസ്സില്‍ വന്നുമൂടും
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ഒരു കിതപ്പ്,
സ്വന്തം ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളുടെ
പേടിപ്പിക്കുന്ന മുഴക്കം.
എങ്കിലും
ചുറ്റിനും എല്ലാവരും
വന്നുകൂടുമ്പോള്‍
ചിരിക്കൂട്ടത്തിന്റെ നിശബ്ദതയില്‍
കൊതിച്ചുപോവും,
പണ്ടാരടങ്ങാന്‍...
ഇത്തിരീനേരം
ഒന്ന് ഒറ്റയായിരുന്നെങ്കില്‍...

ഉറക്കം

2008-10-26T13:18:00.002+05:30

ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികള്‍,
ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്ന
കിടക്ക,
പുകമണത്തില്‍
മണിക്കൂറുകള്‍
കൊഴിച്ചുകളയുമ്പോള്‍
സങ്കടത്തോടെ
തിരിച്ചറിയുന്നു.
ഇത്രനേരം
ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നത്
ഉറക്കത്തെത്തന്നെയാണല്ലോ.
ഇനി എപ്പോഴാണ്‍
ഈ കണ്ണുകളൊന്നടഞ്ഞു കിട്ടുക?

പറയാത്തവയും കേള്‍ക്കാത്തവയും

2008-10-08T13:05:00.003+05:30

ഓരോ നാവിലുമുണ്ട്
പറയപ്പെടാതെ
കെട്ടിനിന്ന് കയ്ക്കുകയും
ചെടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന
കുറെയേറെ വാക്കുകള്‍.
പ്രണയമോ വെറുപ്പോ
സ്നേഹമോ കാപട്യമോ
ഒക്കെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നവ.
എത്ര സ്വപ്നം കാണണം ഇനി
അതൊക്കെയൊന്ന് പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കാന്‍?
എല്ലാ കാതുകളിലുമുണ്ടാവും
കേള്‍ക്കാതെപോയ വര്‍ത്തമാനങ്ങളുടെ
ഒരു മഹാശബ്ദത്തിന്റെ വിങ്ങല്‍.
തെറിയോ ചിരിയോ
പായാരമോ കുശുമ്പോ ഒക്കെയാവാം.
ഏതുലോകത്തിലെ ശ്രവണസഹായിയിലാണ്
ഇനി അതൊക്കെ തെളിഞ്ഞുവരിക?
എന്നാലും
ഇങ്ങനെയൊക്കെയങ്ങ്
ജീവിച്ചുപോകുന്നത്
പറയാത്തത് കേള്‍ക്കാനും
എഴുതാത്തത് വായിക്കാനും
ഒരാളുണ്ടാകാത്തതുകൊണ്ടാണല്ലോ
എന്ന് ആശ്വസിക്കാറുണ്ട് വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും.

വീടുമാറ്റം

2008-10-02T14:18:00.001+05:30

ഒരു വീട്ടില്‍ നിന്നും
മറ്റൊന്നിലേക്ക് പോകുന്നതുപൊലെയല്ല
ഒരു പ്രണയത്തില്‍ നിന്നും
ഇനിയൊന്നിലേക്ക് മാറുന്നത്.
ഒരു വീട്ടുസാധനം പോലും പിന്തുടരാതെ
നമ്മള്‍ വീടുമാറിപ്പോകും.
ചുമടുകളൊന്നുമില്ലാതെ..
അതുപറ്റില്ല,
ഒരു പ്രണയത്തില്‍ നിന്നും
ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍.
വിടാതെ പിന്തുടരും,
ഓര്‍മ്മകളുടെ ഭാരം.
എന്നാലും,
എല്ലാം ചുമന്നുകൊണ്ടായാലും
ഇറങ്ങിപ്പോവാറത പറ്റില്ലല്ലോ.

കാഴ്ചയുടെ അശാന്തി, ഓര്‍മ്മയുടെയും

2008-09-22T22:50:00.002+05:30

കൊല്‍ക്കത്തയില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരുപാട് സഞ്ചരിച്ചിട്ടും ഞാന്‍ ഷോണാഗച്ഛിയില്‍ പോയിട്ടില്ല. ഒരു ചുവന്ന തെരുവ് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുമില്ല അവിടെ. പക്ഷേ കാണാറുണ്ടായിരുന്നു, എസ്സ്പ്ലനേഡില്‍ മെട്രോ സിനിമക്ക് മുന്നില്‍ ഓരോ ഷോ കഴിയുമ്പോഴും മുഖത്തെ പൌഡര്‍ മതിയോയെന്നും സാരി പുറത്ത് കാട്ടേണ്ടതെല്ലാം കാട്ടുന്നില്ലേ എന്നും ഉറപ്പുവരുത്തി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന സ്ത്രീ എല്ലാവരോടും ദേഷ്യത്തോടെ ചിരിക്കുന്നത്.
ജി.ബി.പന്ത് റോഡ് ദില്ലിയിലെ പച്ചനിറമുള്ള പഴയ ബസ്സിലിരുന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല ഞാന്‍ അവിടെ. എങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ട് കൊണാട്ട് പ്ലേസിലും കരോള്‍ ബാഗിലും ആഡംബര കാറുകള്‍ക്കും ബൈക്കുകള്‍ക്കും കൈ കാണിക്കുന്ന നേപ്പാളി പെണ്‍കുട്ടികളെ, അവരുടെ ഇറുകിയ ഉടുപ്പുകളിലേക്ക് നോക്കി കൊതിയോടെ ഉള്ളിലുള്ളതെല്ലാം കണ്ടുനടക്കുന്ന വൃദ്ധരെയും ചെറുപ്പക്കാരെയും പിന്നെ എന്നെത്തന്നെയും.
തിരുവനന്തപുരത്ത് മ്യൂസിയത്തിന്റെ കവാടത്തിനു മുന്നില്‍ ഇടക്കൊക്കെ കാണുമായിരുന്നു, കസവ് സാരിയിലും ജീന്‍സിലുമൊക്കെ വന്ന് കണ്ണുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്ന സുന്ദരിയെ. ഓട്ടോ റിക്ഷക്കാരുടെയും വാച്ചറുടെയും പോലീസുകാരുടെയും അശ്ലീലതമാശകളില്‍ അവള്‍ ഗതികേടിന്റെ ചിരിയുമായി കൂട്ടുചേരുമ്പോള്‍ നാവ് ചൊറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
ദുബായിലെ നാസര്‍ സ്ക്വയറിലും മുറക്കബാദിലും ‍ തടിച്ച ശരീരവും ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നിക്കാത്ത വസ്ത്രവുമായി നടക്കുന്ന കസ്സാക്കിസ്ഥാനിലെയും റഷ്യയിലെയും വിപ്ലവത്തിന്റെ മണം വറ്റിയ മധ്യവയസ്കകളുടെ കൈയാംഗ്യങ്ങളിലും അംഗസമൃദ്ധിയിലും പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവോ എന്ന് സംശയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അടുക്കളയില്‍ തീയൂതുന്ന വിയര്‍പ്പുഗന്ധത്തിന്റെ കണ്ണീരു ചുവയ്ക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍, തീര്‍ന്നുപോയിട്ടുണ്ട് ആ കാഴ്ചകളുടെ മായികതകളത്രയും, പ്രലോഭനങ്ങളുടെ സുഗന്ധങ്ങളൊക്കെയും.

പ്രണയം ഒരു പഴഞ്ചരക്കാണ്

2008-09-16T21:00:00.002+05:30

ഒരു വരിക്കും

വാക്കുകള്‍ക്കുമിടക്ക്

ഒളിച്ചിരിപ്പായിരുന്നു.

പൂവിനും മുള്ളിനുമിടക്ക്

കാത്തുനിന്നതായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും

കവിതയിലേക്ക്

കടന്നിരുന്നില്ല.

അല്ലെങ്കിലും

പ്രണയം

ഒരു പഴഞ്ചരക്കാണെന്ന്

തിരിച്ചറിയാന്‍

ഒരു പഴയ കവിത

വായിച്ചാല്‍ പോരേ?

വെറുതെയെന്തിന്

മുള്ളുകൊണ്ട് മനസ്സ് മുറിക്കണം?

അവസാനിക്കാത്തവ

2008-09-16T20:17:00.003+05:30

ഒരു നിലവിളിയില്‍
തീര്‍ന്നുപോകുന്നതാണ് വേദനയെങ്കില്‍
ഒരു തലോടലില്‍
അവസാനിക്കുന്നതാണ് സങ്കടങ്ങളെങ്കില്‍
ഒരു നെടുവീര്‍പ്പില്‍
ഒടുങ്ങുന്നതാണ് വിഷമങ്ങളെങ്കില്‍
ഒരു വെയിലിലും ഈ
മഴക്കാറുകള്‍ ഒടുങ്ങാത്തതെന്താണ്?
ഒരു സ്നേഹത്തിലും കഴിഞ്ഞുപോകാതെ
ഈ കരച്ചിലിന്റെ തിരകള്‍
മനസ്സിലേക്ക് പിന്നെയും
അടിച്ചുകയറുന്നതെന്തിനാണ്?

കവി

2008-09-04T22:57:00.003+05:30

ഒരു കവിത പോലും
വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത
അച്ഛനും മനസ്സുകൊണ്ട്
ഒരു കവിയാണ്.
അറുപത്തഞ്ചാം വയസ്സില്‍
തളര്‍ന്ന കാലുകളിലില്ലാത്ത ബലം
മകന്റെ കൈകളില്‍ കണ്ട്
പിച്ച നടക്കുമ്പോള്‍
ഓടിക്കളിക്കുന്ന രണ്ടുവയസ്സുകാരനോട്
ആ കവി പറഞ്ഞതിങ്ങനെ.
മുത്തച്ഛന്‍ ഇപ്പോ നിന്റെ അച്ഛന്റെ
കുഞ്ഞായിരിക്കുന്നു.
ആ കവിത ആരും എഴുതിവച്ചിട്ടില്ലെന്ന്
അച്ഛന്‍ സങ്കടപ്പെട്ടതേയില്ല.

വാക്ക്

2008-04-26T11:56:00.004+05:30

മൌനമാണെന്റെ വാക്ക്

പറയാനുള്ളതും

മറന്നുവച്ചതും

പറയാതെപോയതുമെല്ലാം

അതിലുണ്ട്,

ഒറ്റവാക്കില്‍

എല്ലാം പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കും.

ആരോടും ഒന്നും പറയാനില്ലാതെയായാല്‍

ഞാന്‍ ശബ്ദിച്ചു തുടങ്ങും.

ആ അര്‍ത്ഥമില്ലായ്മയില്‍ നിന്നും എന്നെ

അറിയാന്‍ നോക്കിയാല്‍

തോറ്റുപോവുകയേയുള്ളൂ നീ.

ഇനിയെങ്കിലും എന്റെ മൌനത്തെ

കേള്‍ക്കാന്‍ പഠിക്കണം,

ഇല്ലെങ്കില്‍ നീ എന്നെ അറിയുകയേയില്ല...

കൂട്ടിരിപ്പ്

2008-03-03T20:21:00.002+05:30

എവിടെയുമാകാം,

ഒറ്റക്കൊരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ

വിയര്‍പ്പ് കലരുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്...

വല്ലാത്ത തിരക്കിലും,

ഓട്ടം നിര്‍ത്തി,

ഒരേയൊരാള്‍ക്കായി കാത്തുകിടക്കുന്ന

വണ്ടിക്കുള്ളില്‍ ഒറ്റയാണെന്ന്

ഉഷ്ണിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍ക്ക്...

കിടപ്പുമുറിയില്‍

അവസാനത്തെ പെയ്തൊഴിയലിന്റെ

വരളുന്ന ശൈത്യത്തില്‍

നിലവിളിച്ചുപോകുന്ന ഇണകള്‍ക്ക്...

ആശുപത്രിമുറിയില്‍ സന്ദര്‍ശകരും

രോഗിയുമില്ലാത്തപ്പോഴത്തെ

ഏകാന്തതക്ക്...

അവനവനു കൂട്ടിരിക്കുന്നവന്റെ

നിസ്സഹായതയിലാണ്

പെരുമഴകള്‍ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

വിവാഹാനന്തരം

2008-03-02T12:57:00.002+05:30

രണ്ടുപേര്‍ പ്രണയിക്കുമ്പോള്‍
തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ടായിവരും,
പുതിയൊരു വന്‍കര,
എപ്പോഴും തണുപ്പിക്കുന്ന
ഒരു കാറ്റ്,
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മാത്രം
കാണുന്ന ഒരേയൊരു ആകാശം.
(രണ്ടുപേര്‍ക്കുമായി ഒന്നേയൊന്ന്‍.)

രണ്ടുപേര്‍ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോള്‍
ഉണ്ടായിവരും
എപ്പോഴും യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന
രണ്ട് അയല്‍നാടുകള്‍,
കൂട്ടിക്കെട്ടുമ്പോഴേ പൊട്ടിപ്പോകുന്ന
പട്ടച്ചരടിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങള്‍.
എങ്ങനെയാണ് പ്രിയേ നമ്മള്‍
കൂടിച്ചേരുമ്പോള്‍
ആകാശം പിളര്‍ന്നുപോകുന്നത്?

വയസ്സാവാതിരിക്കാന്‍.

2008-03-01T19:09:00.005+05:30

മഞ്ഞത്തോ മഴയത്തോ

വെയിലത്തോ കാറ്റത്തോ

പുറത്തിറങ്ങരുതെന്ന്,

നടക്കുമ്പോഴും വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോഴും

രണ്ട് വയസ്സുകാരനു പിന്നാലെ

കുതിക്കുമ്പോഴും

ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചേക്കണേയെന്ന്,

അങ്ങനെയങ്ങനെ ...

ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ കൂര്‍ക്കം വലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്,

പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരുന്നെന്ന്,

മധുരവും ഉപ്പും

മസാലയും മുളകും കുറക്കണമെന്ന്...

വാക്കുകളില്‍ പഴയ മുഴക്കമില്ലെന്ന്,

സ്നേഹത്തിന് മുന്‍പത്തെയത്ര

സ്നേഹമില്ലെന്ന്....

മുടികള്‍ക്കിടയിലിരുന്ന്

ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞവന്‍

ഒറ്റവലിക്ക് അവസാനിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു

അവന്റെ വെളുത്ത ജീവിതം.

ജീവിതത്തിന്റെ സ്വിച്ചില്‍ ഒരു ടച്ചോ കളി

2008-01-18T16:59:00.000+05:30

സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയിലും
തിരിച്ചും
ടച്ചോ
എന്ന് പറയും കൂട്ടുകാര്‍.
അഹല്യയെപ്പോലെ
ഏതെങ്കിലും
ഒരു രാമന്റെ സ്പര്‍ശത്തിനു
കാത്ത്
കല്ലിനെപ്പോലെ നില്‍ക്കണം പിന്നീട്.
തൊട്ടാവാടിയില്‍
ചവിട്ടി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
ടച്ചോ പറഞ്ഞവനായിരുന്നു
ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ശത്രു.
അന്ന് മോചിപ്പിച്ചവള്‍
പിന്നീടൊരിക്കല്‍
അസ്സംബ്ലിയില്‍ എത്തും മുന്‍പ്
ടച്ചോ പറഞ്ഞ്
നിശ്ചലനാക്കി.
കയ്യില്‍ ചൂരലിന്റെ നോവ്
പടര്‍ന്നപ്പോള്‍
അവളുടെ മുഖത്ത് രണ്ടാം ശത്രുവിനെ കണ്ടു.
ഇപ്പോള്‍
പരാതികളുടെ കറുത്ത മുഖങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നില്ക്കുമ്പോള്‍
ജീവിതത്തിന് ടച്ചോ പറയാന്‍
കൂട്ടുകാരെ തേടും മനസ്സ്.
സ്വിച്ചിടുമ്പോലെ
മനസ്സിനെ നിശ്ചലമാക്കാന്‍
സ്നേഹമുള്ള ശത്രുക്കള്‍
ആരും ഇതുവഴി വരുന്നേയില്ലല്ലോ.

നഗരമേ, നരകമേ..

2007-12-21T16:12:00.000+05:30

നഗരമേ നരകമേയെന്ന്
പരിഹസിക്കാതെ
വിടപറഞ്ഞിട്ടില്ല
ഒരു നഗരത്തില്‍ നിന്നും.
എല്ലായിടത്തുമുണ്ടായിരുന്നു
പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു കടല്‍,
സൌഹൃദങ്ങളുടെ ആകാശം,
ഉടമത്തത്തിന്റെ
ഭാരമുള്ള ഒരു തണല്‍.
എങ്കിലും
ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു
ചെറിയ കാറ്റ്,
വീശുമ്പോഴെല്ലാം
വരണ്ടുപോയതുകൊണ്ടാണ്
വിലാപങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ യാത്ര പറഞ്ഞത്.
പുതുതായി വരുന്നവരോട്
ചിരിച്ചുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു
നഗരങ്ങളെല്ലാം.
അവരും മടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും,
നരകമേ, നരകമേ എന്ന്
പരിഹസിച്ചുതന്നെ.

മറവിയുടെ പുസ്തകം

2007-12-13T20:43:00.000+05:30

മറന്നുപോയി
എന്നേ പറയാന്‍
പറ്റിയുള്ളൂ.
എന്തൊക്കെയാണു
മറന്നുപോയതെന്ന്
മറ്റാരെങ്കിലുമൊക്കെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലുപേക്ഷിച്ച
നിലയില്‍ ഭാര്യയും കുഞ്ഞും,
വഴിയിലെവിടെയോ
മറന്നുവച്ച ബൈക്ക്,
എവിടെയെന്നറിയാത്ത നിലയില്‍
വീടിന്റെ താക്കോല്‍,
അമ്മ
വാങ്ങാന്‍ മറക്കല്ലേ എന്നെഴുതിത്തന്ന കുറിപ്പ്,
ചങ്ങാതിയുടെ
രാത്രിക്ഷണം.
ഇനി എഴുതണം
മറവിയുടേതായൊരു
പുസ്തകമെന്നുണ്ട്.
ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാമോ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ?

അന്യോന്യം

2007-11-16T03:53:00.000+05:30

ടാര്‍നിലത്തെ
കറുത്തുണങ്ങിയ ചോര
കണ്ടാല്‍
ചങ്ങാതീ
നിന്നെയാണോര്‍മ്മ വരിക.
മരണത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍
നീ മുന്നില്‍
കാണുന്ന മുഖം
എന്റേതാവാതെ
വയ്യല്ല്ലോ.
എങ്കിലും ഇനി കാണുമ്പോള്‍
പതിവുള്ള ആ ചിരി
നാം വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കരുത്.

ഒരേ കടല്‍... തിരയും

2007-11-13T03:14:00.001+05:30

ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ട്

തിരിച്ചുവരുന്നത്

വേറൊരു കടലെന്ന്...,

വെറുമൊരു തിരയെന്ന്...

ഓരോ തിരയും

ഓരോ കടലെന്ന്..

ഇക്കാണായ കടല്‍ മുഴുവന്‍

ഒരൊറ്റ തിരയെന്ന്,

ഇത്ര വലിയൊരു കടലിനെ

പറയുമ്പോലെ

എത്രയൊക്കെ പറയാം

ഒരു നിമിഷം

കണ്ടുമറഞ്ഞുവെന്ന്

കരുതിപ്പോയ

വെറുമൊരു

തിരയെപ്പറ്റിയും...

എലിയും പൂച്ചയും

2007-11-03T03:33:00.001+05:30

സത്യം,

നേരം പോക്കിന്

തട്ടിക്കളിക്കാന്‍ ഒരു

കളിപ്പാട്ടം മാത്രമേ ചോദിച്ചിട്ടുള്ളൂ നീ.

കൈയിലിരുന്ന

ജീവിതത്തെ

നിനക്കു മുന്നിലേക്ക്

ഇട്ടുതന്നപ്പോള്‍

എലിയെയും പൂച്ചയെയുമെങ്കിലും

ഓര്‍ക്കാമായിരുന്നു

എനിക്ക്.

ഇനി,

അവസാനശ്വാസം വരെ,

ഇങ്ങനെ ഒരു നഖപ്പാടില്‍ നിന്ന്

മറ്റൊന്നിലേക്ക്

മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കാം.

നിലവിളിക്കുമ്പോള്‍

നിന്റെ ചിരിയെക്കാള്‍

ഉച്ചത്തിലാകാതെ

നോക്കാം.

മെയില്‍ ഡെലിവറി ഫെയില്‍ഡ്

2007-10-23T01:50:00.001+05:30

എനിക്കറിയാം,

ഇല്ലാത്ത വിലാസത്തിലേക്കാണ്

ദിനവും

എന്റെ സന്ദേശങ്ങള്‍

യാത്രാമൊഴിയില്ലാതെ

വിടപറയുന്നത്,

എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍

പരാജയപ്പെട്ടവയായി

തിരിച്ചെത്താന്‍

വിയര്‍പ്പുമണവും

മുഷിഞ്ഞ ലക്കോട്ടില്‍

അറിയാദേശങ്ങളുടെ

ഉണങ്ങാത്ത മഷിയും

ഒന്നുമില്ലാതെ

നഗ്നരായിട്ടാണെങ്കിലും

അവ മടങ്ങിയെത്തും.

താണ്ടിയ ദൂരങ്ങളുടെ അടയാളം

തിരഞ്ഞാലും കണ്ടുകിട്ടില്ല.

തിരക്കേറിയവരുടെ ലോകത്ത്

ഒറ്റയാനാകുന്നവന്

മറുകുറിപ്പുകളല്ല,

തോല്‍ വിയടഞ്ഞ സന്ദേശങ്ങളാവണം

കാത്തിരിപ്പിന്റെ പുതിയ വാതില്‍.

വിരാമം (ഒരിക്കലും പൂര്‍ത്തിയാവാത്തത്)

2007-10-22T01:54:00.000+05:30

പറഞ്ഞു തീരുമ്പോള്‍
മുറിവിനെക്കുറിച്ചാവും
പ്രണയത്തില്‍ തുടങ്ങുന്ന
കാലമൊക്കെയും.
ഇനിയില്ലെന്ന് പറയും
പേനയും മനസ്സും
ഓരോ തുടക്കത്തിലും.
വരികളൊടുങ്ങുമ്പോള്‍
കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന
കണ്ണീര്‍ച്ചാലും പറയും
ഇത് ഒടുക്കത്തേതെന്ന്.
എങ്കിലും
പുതുമഴയില്‍
മുളപൊട്ടാതെ വയ്യല്ലോ
പുല്‍നാമ്പിനും മനസ്സിനും...

മൃതം

2007-09-30T02:51:00.000+05:30

ശ്മശാനങ്ങളോട്‌
പ്രണയമാണെനിക്ക്‌
ഉള്ള്‌ കാണാത്ത
മുനിയറകളില്‍ നിന്നോ
നന്നങ്ങാടികളില്‍ നിന്നോ
വേണം
വിയര്‍പ്പിലും വിശപ്പിലും
നിലവിളിക്കാതെ
എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ സന്താനങ്ങള്‍
ഇറങ്ങിവരാന്‍

മൂന്ന് കവിതക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍

2007-09-30T02:06:00.000+05:30

ഒന്ന്

പ്രണയിച്ച് മരിക്കണോ
മരിച്ചു പ്രണയിക്കണോ
എന്ന് ചിന്തിച്ച്
വശം കെട്ടപ്പോള്‍
കാമുകി പറഞ്ഞു,
നമുക്ക് കല്ല്യാണം കഴിക്കാം.
ഇത്രക്കെളുപ്പമായിരുന്നല്ലോ
ഇത് രണ്ടുമെന്ന് അങ്ങനെയറിഞ്ഞു.

രണ്ട്
എഴുതാനിരിക്കുന്നവന്‍
വാക്കുകള്‍ മറക്കുന്നതുപോലെ
സ്വാഭാവികമായങ്ങ്
മറന്നുപോയെങ്കില്‍
ഈ നശിച്ച ജീവിതത്തെയുമെന്ന്
കൊതിക്കുമ്പോഴൊക്കെ
ഓര്‍മ്മവരും
കൊടുത്തുതീര്‍ക്കാന്‍ ബാക്കിയുള്ള
കടക്കണക്കുകളും
അതും ചുമന്നുള്ള വല്ലാത്തൊരു
ജീവിതവും.
മരിച്ചാലും മറക്കില്ല ഞാനെന്ന്
ഒരുപകാരിയുടെയും
ശവത്തില്‍ നോക്കി പറയേണ്ടി
വന്നില്ലല്ലോ എന്ന്
ഒരു സങ്കടം ബാക്കി.

മൂന്ന്

എങ്ങോട്ടെങ്കിലും തിരിയാതെ,
വഴി തെറ്റാതെ,
ഒറ്റ നടപ്പ് വേണമെന്ന്
ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ വന്നു നില്‍ക്കും
മുന്നില്‍
ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ വണ്ടി,
ബാറെന്ന് മുഖത്തുനോക്കി
ചിരിക്കുന്ന ബോര്‍ഡ്,
തുണിയുരിയാതെ
നഗ്നയാവുന്ന ഒരു അപരിചിത.
ഇനി എങ്ങനെയാണെന്റെ
കര്‍ത്താവേ,
ഞാന്‍ എന്നെയൊന്ന് നന്നാക്കുക?

കടംവീട്ടല്‍

2007-08-08T05:47:00.000+05:30

നിലാവിന്റെ അവസാനത്തെ തുള്ളിയിലാണ്
അത് കണ്ടെത്തിയത്.
ഒടുക്കത്തെ കാലടയാളങ്ങള്‍...
അവയില്‍ ചവിട്ടി
അളവിട്ടപോലെ നടന്ന്
മരണത്തിലേക്ക് കണ്ണടച്ചുപിടിക്കുമ്പോള്‍
രക്തസ്നാനത്തിന്റെ വിളച്ചിലുകള്‍.
ഇലഞരമ്പ് പിടക്കുന്ന ശബ്ദത്തിനിടയില്‍
ഒരു കടം വീട്ടിത്തീര്‍ത്തു.
പിന്നാലെ പാഞ്ഞുവന്ന
മഴപ്പേര്‍ത്തില്‍ അവസാനിച്ചിരുന്നു
ആ കാല്പാടുകളെങ്കില്‍
എന്റെ പൊന്നു ചങ്ങാതീ,
എങ്ങനെ തീര്‍ക്കുമായിരുന്നു ഞാന്‍
വാക്ക് പുഷ്പിക്കാത്ത കാലത്ത്
നീ വായ്പ തന്ന
കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുപിടിച്ച
വായ്ക്കരിക്കടം?
ചിരിച്ചു തീര്‍ക്കാമല്ലോ
ഇനി,
പങ്കുചോദിച്ചു വരാന്‍
നീയില്ലാത്ത തമാശകളെ.
ഒറ്റയാകുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയുണ്ടാവുമോ അതൊക്കെയെന്ന്
ജീവിതത്തോട് പരാതി
പറയേണ്ടി വരാതിരുന്നാല്‍
മതിയായിരുന്നു.

ഒരു അരാഷ്ട്രീയ കവിത

2007-08-08T05:12:00.000+05:30

അന്ന്
ഒറ്റമുറിയാണ്
വീടെന്ന് വിളിക്കണം,
പിഴിഞ്ഞുണക്കിവേണം ഉടുക്കാന്‍,
ഉറങ്ങാനും.
ഉണ്ണാന്‍ വറ്റ്കാണില്ല
ചാണകനിലത്തൂന്ന് ചിക്കിപ്പെറുക്കണം
പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കും മുന്‍പ്
തട്ടിപ്പറിച്ച് ചിരിച്ചു,
പകുത്തെടുക്കാം നമുക്ക്,
ജീവിതത്തെ.
ഇന്ന്
ഒന്നും മതിയാവുന്നില്ല.
ശൈത്യത്തിനു തണുപ്പും
ചായക്ക് ചൂടും,
ഉടുതുണികള്‍ക്ക് അലമാരയും ഒന്നും.
പകുത്തെടുക്കുമ്പോള്‍
പറയാന്‍ മറന്നുപോയി
ഒരു പകുതി എനിക്ക്
ബാക്കി വയ്ക്കണേ എന്ന്.
കണക്കുപുസ്തകത്തിലെ
കീറിപ്പറിഞ്ഞ താള്‍ മാത്രമായി
എനിക്കെന്തിന്?

വഞ്ചനയുടെ ഒടുക്കം

2007-06-06T14:06:00.000+05:30

ചതിക്കപ്പെട്ട മേഘത്തിന്റെ
കണ്ണീരായാണ്
ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി
വീണത്,
ഭൂമി തണുത്ത് ചിരിച്ചു.
മറന്നു തുടങ്ങിയ പ്രണയത്തിന്റെ
ഒടുവിലത്തെ വരി
കണ്ണ് നിറച്ച് നിലത്തേക്കൊഴുകി.
വല്ലാതെ പൊള്ളിപ്പൊങ്ങി
മണ്ണാകെയും.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന
വാക്കിലാവും
എല്ലാ പ്രണയത്തിന്റെയും ഒടുക്കം,
ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിന്റെ
കുളിര്‍മ്മയില്‍
തീരണം ഈ ലോകത്തിന്റെ
വഞ്ചന മുഴുവനും.

അവസരവാദി

2007-05-23T12:30:00.000+05:30

ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോഴാണ്
ഓരോരോ വിചാരങ്ങള്‍...
തൊട്ടുമുന്നിലെ വണ്ടിയുടെ
വേഗത്തില്‍
ഇളകുന്ന
തുണി നിമിഷനേരം കാണിച്ചുതരുന്ന
നഗ്നതയെപ്പോലും കാമിച്ചു പോകുന്നത്,
സ്നേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചൊട്ടിക്കിടക്കുമ്പോള്‍
ഓര്‍ക്കുകയേയില്ല
വൃത്തികെട്ടവന്‍,
അവസരവാദി.

ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോഴാണ്
ഓരോരോ വിചാരങ്ങള്‍...

വെറുതെ മനസ്സില്‍
കയറിയിറങ്ങുന്ന
ഒരു കയര്‍ക്കുടുക്കിന്റെ
നിശബ്ദതയെപ്പോലും
പ്രണയിച്ചുപോകുന്നത്
തന്ത്രപൂര്‍വം മറന്നുകളയും
ഒരാള്‍ക്കൂട്ടത്തിനു നടുവിലെത്തുമ്പോള്‍
ചതിയന്‍,
അവസരവാദി.

പുസ്തക പ്രകാശനം കൊച്ചിയില്‍

2007-04-28T14:52:00.000+05:30

പ്രിയസുഹൃത്തുക്കളേ,
ഇല ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച യാത്രാപുസ്തകത്തില്‍ ചില അപരിചിതര്‍ എന്ന എന്റെ ആദ്യപുസ്തകത്തിന്റെ പ്രകാശനം കൊച്ചി സരിത സവിതയുടെ എതിര്‍ ഭാഗത്തെ കുര്യന്‍ ടവേഴ്സീലുള്ള ഇല ബുക്സില്‍ നടക്കുന്നു. ഏപ്രില്‍ 30ന് വൈകിട്ട് 5..30നാണ് സംഭവം. ശ്രീ.. വി ആര്‍. കൃഷ്ണയ്യരുടെ ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കി ബിനുരാജ് തയ്യാറാക്കിയ ലിവിംഗ് ലെജെന്‍ഡ് എന്ന ഡോക്യുമെന്ററിയുടെ പ്രദര്‍ശനവും അതോടൊപ്പം നടക്കും. പ്രൊഫ. എം.കെ.സാനു, സന്തോഷ് ഏച്ചിക്കാനം, ടി. കലാധരന്‍, ഗോപന്‍,, വി.എം.ഗിരിജ തുടങ്ങിയവര്‍ പങ്കെടുക്കും. ചടങ്ങ് വിജയമാക്കാന്‍ ഏവരുടെയും സഹകരണം അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.
സ്നേഹത്തോടെ
അനു എന്ന അനിയന്‍സ്

സന്ദേശം

2007-04-23T13:45:00.000+05:30

ചൂടേ ഇല്ലായിരുന്നു,
ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി
വീണപ്പോള്‍.
കാറ്റ് മാത്രം,
മിണ്ടാപ്പൂതം പോലെ വന്നിട്ട്
ഒറ്റയലര്‍ച്ചയില്‍ മരങ്ങളെ
ഞെട്ടിച്ചു,
വന്നപോലെപോയി.
മഴക്കാറ് കണ്ടേയില്ല,
ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി
വീണപ്പോള്‍,
എന്നിട്ടും അവസാനത്തെ
മേഘസന്ദേശം
മഴവെള്ളത്തില്‍ കുതിര്‍ന്നാണ്
ലക്ഷ്യം കാണാതെ അവസാനിച്ചത്.
വെയില്‍ മാറാഞ്ഞ്
പീലിവിടര്‍ത്താന്‍
അവസരം കിട്ടാഞ്ഞ
മയിലുകളിലാണ്
മയൂര സന്ദേശം ഒടുങ്ങിപ്പോയത്.
വെയിലിലും മഴയിലും
പരിക്കേല്‍ക്കാതെ
പായുന്ന
ഇലക്ട്രോണിക് സന്ദേശങ്ങളിലും
വിരഹദു‌:ഖം മാത്രമേയുള്ളൂ.
പ്രണയം
കാണാനേയില്ല.

മറവിയുടെ ഓര്‍മ്മപ്പുസ്തകം

2007-03-25T13:59:00.000+05:30

ആഗ്രയില്‍ താജ് മഹലിനു മുന്നില്‍ കാമറയുടെ ഫ്ലാഷ് മിന്നിത്തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ ചുമലില്‍ നിന്ന് കൈയെടുത്ത് അഞ്ജലി ഗോയല്‍ ചോദിച്ചു.
ഞാനില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ നീ എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു? ഞാന്‍ ഇല്ലാതായാല്‍ നീ എന്താണ് ചെയ്യുക?
ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയാതെ ജഗ് ജിത് സിംഗിന്റെ വരികളില്‍ അഭയം തേടി.
താജ് മഹല്‍ മേം ഏക് ഹീ കമീ ഥീ
ഹം നേ തേരേ തസ് വീര്‍ ലഗായാ
രണ്ടാളും ഉറക്കെ ചിരിച്ചപ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത് കൂടി നടക്കുകയായിരുന്ന രണ്ട് വിദേശികള്‍ അതില്‍ പങ്ക് ചേര്‍ന്നുകൊണ്ട് നടന്നു. കാരണമറിയാതെ, ഒരു ചെലവുമില്ലാത്ത ഒരു ചിരി അവര്‍ പങ്കിട്ടെടുത്തു.

******
ബേലൂര്‍ മഠത്തിലെ നിശബ്ദതയില്‍ വച്ചാണോ വിക് ടോറിയ മെമ്മോറിയലിനു മുന്നിലെ പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ മഞ്ഞുതുള്ളികള്‍ക്കു മേല്‍ പരസ്പരം തൊട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണോ എന്നോര്‍മ്മയില്ല, സുനിപ സര്‍ക്കാര്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ പ്രണയം ഇല്ലാതാകുന്ന നിമിഷം എന്നില്‍ ശ്വാസം അവശേഷിക്കുണ്ടാവുന്നില്ല. നിന്റെ സ്പര്‍ശം എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഇല്ലാതായാല്‍ അതിന് മിടിക്കാനാവില്ല.“

മനസ്സിന് കുളിര്‍മ്മയേറ്റുന്ന പ്രണയ വാക്യങ്ങളുടെ സുഖ ശീതളിമയിലിരുന്നുകൊണ്ടുതന്നെ വെറുതെ രണ്ട് വരികളോര്‍ത്ത് പറഞ്ഞു.
മജ് ബൂരീ കേ മൌസം മേം ഭീ
ജീനാ പഡ് താ ഹൈ
നിനക്കൊന്നും മനസ്സിലാവില്ലെന്ന് അവള്‍ മുഖം വീര്‍പ്പിച്ചു. ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ക്ഷമ ചോദിക്കലിന്റെ കീഴടങ്ങലില്‍ ഒരു സന്ധ്യ അവസാനിച്ചു.
******
ഫോര്‍ട്ട് കൊച്ചിയിലെ ബോട്ട് ജട്ടിയില്‍ ഒരു യാത്രയയപ്പിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അന്നാ മരിയ പറഞ്ഞു. “എന്തോ നീ തിരിച്ചുവരില്ലെന്ന് എനിക്കിപ്പോ തോന്നുന്നു. വരാന്‍ പാടില്ലെന്ന് നിന്നോട് ആരൊക്കെയോ ആവശ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ. ഒരുപക്ഷേ അത് ഞാന്‍ തന്നെയാവാം.” മനസ്സിലാകായ്കയുടെ ഞെട്ടല്‍ നിശബ്ദതയുടെ ഒരു നീണ്ട ഇടവേളയാണ് സൃഷ്ടിച്ച് നല്‍കിയത്.ഒരു സിനിമാക്കവിതയിലൂടെ ഞാന്‍ അതിനെ ഭേദിച്ചുകളഞ്ഞു.
അടരുവാന്‍ വയ്യ നിന്‍ ഹൃദയത്തില്‍
നിന്നെനിക്കേത് സ്വര്‍ഗം വിളിച്ചാലും
ഉരുകി നിന്നാത്മാവിനാഴങ്ങളില്‍ വീണ്
പൊലിയുന്നതാണെന്റെ സ്വര്‍ഗം
നിന്നില്‍ അലിയുന്നതേ നിത്യ സത്യം.

*****
രണ്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കരോള്‍ ബാഗിലെ ഇടുങ്ങിയ ഗലിയിലൂടെ ഒരു ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് അഞ്ജലി ഗുപ്ത സ്വാഗതമേകി. അപ്പോള്‍ അവള്‍ പത്ര പ്രവര്‍ത്തകയായിരുന്നില്ല. “വെയര്‍ ആര്‍ യു ദീസ് ഡേയ്സ് മാന്‍?” തന്റെ പതുപതുത്ത കൈ പിന്‍ വലിക്കാതെ അവള്‍ ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞ് ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കരച്ചില്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

*****
രബീന്ദ്ര സദന്റെ പടികളിരുന്ന് താഴെ നിലത്തേക്ക് നോക്കി സുനിപ സര്‍ക്കാര്‍ പറഞ്ഞു. “ നമുക്ക് പരസ്പരം മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ. എന്താണിങ്ങനെയെന്ന് മാസങ്ങള്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടുന്നുമില്ല”.
തിരിച്ച് പറയാനോങ്ങിയ വാക്കുകളെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് അവള്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. “പരസ്പരം യോജിക്കാത്തവയെ ഇനിയും നാം കൂട്ടിക്കെട്ടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ഥമില്ല. നമുക്ക് ഇതിവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാം. നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായിരിക്കാം.” പണ്ടെന്നോ കണ്ട ഒരു സിനിമയിലെ രംഗങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നതറിയുമ്പോഴേക്കും അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
*****
ഫോര്‍ട്ട് കൊച്ചിയില്‍ ബോട്ടിറങ്ങുമ്പോള്‍ അന്നയുടെ മമ്മയുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. ഒരുകല്ലറയില്‍ പുഷ്പങ്ങള്‍ അര്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ മമ്മ പറഞ്ഞു. “അവള്‍ക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു നീ വരുമെന്ന്. പക്ഷേ കാത്തിരിക്കാന്‍ അവള്‍ക്ക് മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.”

നിശബ്ദതയുടെ മൂന്ന് കവിതകള്‍

2007-03-11T20:34:00.000+05:30

ഒന്ന്

വാക്കുകള്‍
ഉണങ്ങിക്കൊഴിഞ്ഞ്
കരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന
മൌനം മാത്രമാകുന്നിടത്താണ്
സൌഹൃദങ്ങളുടെ
വന്‍ മരങ്ങള്‍
പിഴുതു വീഴുന്നത്

രണ്ട്

ആരും മിണ്ടാനില്ലാതെയാകുമ്പോള്‍
അവനവനോട്
പിന്നെ
മരങ്ങളോട്
ചെടികളോട്
കിളികളോട്
മൃഗങ്ങളോട്...
ആരോടും ഒന്നും പറയാനും
ആരും കേള്‍ക്കാനും
നില്‍ക്കാത്ത
നിശബ്ദതയില്‍
ഭൂമിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍...
ഒറ്റയാകുമ്പോഴത്തെ ശബ്ദമില്ലായ്മ
വെറും ആഗ്രഹം മാത്രമെന്ന്
തിരിച്ചറിയാതെങ്ങനെ?

മൂന്ന്

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍
ആരും പറയുന്നതൊന്നും
തിരിയാതെ
പോക്കറ്റിലെ മൊബൈല്‍ പാട്ട്
കേള്‍ക്കാതെ
നടന്ന്
മുറിക്കുള്ളില്‍
ഫാന്‍ മുരള്‍ച്ചയിലേക്കോ
തണുപ്പിക്കുന്ന അലര്‍ച്ചയിലേക്കോ
എത്തുമ്പോഴാണ്
ഓര്‍ക്കുക;
എന്തൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു ഇത്ര നേരവും.

തിരിച്ചുപോക്ക്

2007-03-05T22:42:00.000+05:30

നഗരത്തിന് പുറത്തുകടക്കുമ്പോള്‍
തിരിഞ്ഞുനോക്കി
യാത്രപറയാതെ
കളിയാക്കിയൊരു ചിരി.
കണ്ണാടിക്ക് പുറത്ത്
പിന്നോട്ട് പായുന്ന ഒട്ടകപ്പാതകളില്‍
മണലുപ്പിന്റെ വിയര്‍പ്പിനെ
മനസ്സ് കൊണ്ട് ഒരാലിംഗനം.
നിളപോലെ ശാന്തമായ കടലിലേക്ക്
യുദ്ധം ചെയ്യുന്നമനസ്സിറക്കിവിട്ട്
കളിയറിയാതെ കണ്ടിരിക്കുന്ന
കാഴ്ചക്കാരന്റെ നിസ്സംഗത.
നഗരത്തിന് പുറത്തുകടക്കുമ്പോള്‍
ഓര്‍ക്കുവാനുള്ളതെല്ലാം മറന്നുവച്ച്
സഞ്ജീവനിയുടെ രഹസ്യമന്ത്രം ഗ്രഹിച്ച്
മരിച്ചിറങ്ങുന്ന അവസാനത്തെയാളായി...
നഗരത്തിനു പുറത്ത് ട്രാഫിക് നിയമങ്ങള്‍ക്ക്
മുറിഞ്ഞുതൂങ്ങിയ കൈവിരലുകളുടെ
കൃത്യതയേയുള്ളല്ലോ.
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ സെന്‍സര്‍ഷിപ്പില്ലല്ലോ.

ആരും കേള്‍ക്കാത്തവ

2007-02-27T21:24:00.000+05:30

മുറിച്ചിട്ട പല്ലിവാലിലും
മരിച്ച വാക്കിലുമുണ്ട്
ഒടുക്കത്തെ ഒരു പിടച്ചില്‍.
കാറ്റും കടലും പൂമ്പാറ്റച്ചിറകും
മിടിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
കുന്നിന്റെയുള്ളിലെ വിങ്ങല്‍
മരം പോലും അറിയുകയേയില്ല.
പാട്ടും കരഘോഷവും
ഒതുങ്ങിയാലും
സദസ്സിലെവിടെയോനിന്നുയരും,
ഒറ്റപ്പെട്ടൊരു കൈയടിയോ കൂവലോ.
മറ്റുള്ളവരുടെ തരംഗദൈര്‍ഘ്യവുമായി
ഒത്തുപോകാന്‍ മടിക്കുന്ന
ഒടുവിലത്തെ ചലനത്തിലാണ്
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍
തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്.

യാത്രാമൊഴി

2007-02-18T21:34:00.000+05:30

ഇത്രയൊക്കെയേയുള്ളൂവെന്ന്
ജീവിതത്തെ ചൂണ്ടി
വെറുതെ പറഞ്ഞ്‌
ഒരു ചിരി ചിരിക്കും.
മുഖത്ത്‌ നോക്കില്ല...
നടന്നകന്നിട്ടും
മറന്നതെന്തോ ഓര്‍ത്തെടുക്കുന്നപോലെ
തിരിച്ചുവരും...
പറഞ്ഞുവച്ചമാതിരിയാണെല്ലാം.
എന്നിട്ടും
ഒരിക്കല്‍
ചിരിച്ചുകൊണ്ടങ്ങ്‌
നടന്നുപോയി,
തിരിച്ചുവന്നില്ല.
കാത്തിരിപ്പിലാണിപ്പൊഴും.
വരുമായിരിക്കും.

കേരളീയം

2007-02-17T20:18:00.000+05:30

തെരുവില്‍ ഒരു പാട്ടുകാരന്‍
വാക്കുകളില്ലാതെ വായ്ത്താരി പാടുന്നു,
ചുണ്ടനക്കാതെ,
വാ തുറക്കാതെ.
വിരലുകളറ്റ കൈപ്പത്തി
ന്മുന്നിലെ തുകലുപൊട്ടിയ തബലയില്‍
ഓട്ടയില്ലാത്ത മുളന്തണ്ട്
മേല്‍ച്ചുണ്ടോട് ചേര്‍ത്ത് മറ്റൊരാള്‍
മുട്ടുകുത്തി നിലത്തിരിക്കുന്നൂ
കൈത്തണ്ടയില്ലാത്ത
മൃദംഗ വാദകന്‍.
പാട്ടിനൊപ്പിച്ച്, തല ചരിച്ചാട്ടി,
ആസ്വദിക്കുന്നു ഞാന്‍,
ചെകിട് കേള്‍ക്കാത്തവന്‍.

നൂല്‍പ്പാലം കടന്ന്

2007-02-13T12:04:00.000+05:30

ഒന്നു തൊട്ടു ഞാനറിയട്ടെ നിന്നെ
എന്‍ നിഴലുപോലെ നീ വന്നുപോയെങ്കിലും
ഇവിടെ എന്റെയീ ഒറ്റമുറി വീട്ടിലെ
കനക്കുമുഷ്ണത്തില്‍ അറിവു ഞാന്‍ നിന്‍ തണല്‍
കുളിരു പെയ്യുന്ന പോലെ നിന്‍ ചിരികളില്‍
മുറിയിലെപ്പൊഴും കൊഴിയും ഡിസംബറും,
തൊടിയിലെവിടെയോ കൊന്ന പൂക്കുന്നതും,
ചെമ്പരത്തി കയ്യാട്ടി വിളിപ്പതും,
നിമിഷനേരം നിലക്കാതെ പെയ്യുന്ന പ്രണയമായി മഴ,
തോരാതെ നില്‍പ്പതും,
അറിവു ഞാന്‍ നിന്നില്‍, നിന്റെ തലോടലില്‍,
നിഴലു പോലെ നീ വന്നുപോയെങ്കിലും.
കടലിരമ്പം ഒളിപ്പിച്ചു നീ തന്ന ചിപ്പിയില്‍,
നിന്റെ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ പൂക്കളില്‍,
പ്രണയവാക്യം കുറിക്കാന്‍ മറന്നു നീ
വച്ചുനീട്ടിയ പുസ്തകത്താളിലും
കണ്ടിരിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാന്‍ ഇപ്പൊഴും,
നിഴലു പോലെ നീ വന്നുപോയെങ്കിലും.
കാത്തിരിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാന്‍ ഇപ്പൊഴും
നിഴലു പോലെ നീ മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിലും..

കടലിനെ അറിയുന്നത്‌

2007-02-02T19:14:00.000+05:30

കണ്ണ് കാണാത്തവന്‍
കരയ്ക്കും തിരയ്ക്കും
ഇടയിലൊരു വര വരച്ച് മാറി നില്‍ക്കും,
എവിടെയാണ്
കടല്‍ തുടങ്ങുന്നതെന്നറിയാന്‍.
ഓരോ തിരയും വന്ന്
വരകളെ മായ്ക്കുന്ന തണുപ്പില്‍
പിന്നിലേക്ക് മാറിപ്പോകും വീണ്ടും.
മനസ്സിലിട്ടവരയില്‍
മീന്‍ വന്ന് കൊത്തിയിട്ടും
ഒരു തിരയുടെയും തണുപ്പ്
വന്നതേയില്ല.
കടല്‍ എങ്ങും
തുടങ്ങുന്നേയില്ല.

സ്വാതന്ത്ര്യം

2007-01-24T10:40:00.000+05:30

നിന്റെ മൂക്കിന്‍ തുമ്പില്‍
അവസാനിക്കുന്നതാണെങ്കില്‍
സ്വാതന്ത്ര്യം
അത്ര വലിയൊരു
വാക്കല്ലെനിക്ക്‌
ചുണ്ടിലെ ഇറുക്കിയൊരു
ചുംബനവും
അപ്പൊഴത്തെ കണ്ണുപൂട്ടലും
നിന്റെ മാത്രം
സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളാണല്ലോ.

തണല്‍ മരം

2007-01-07T20:42:00.000+05:30

മുറ്റത്തെ മാഞ്ചിയത്തിന്റെ
നിഴലില്‍ നിന്ന്
ചെരുപ്പിടാത്ത കാലില്‍
കുഴച്ച മണ്ണ്
കയറ്റുപായില്‍ ചവിട്ടിത്തൂത്ത്
അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു;
ചോട്ടിലിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നോര്‍ പോലും
തണല്‍ തരുന്നവനെന്നേ
വിളിക്കൂ,
വെയില്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നവനെന്ന്
ഒരു മരത്തെപ്പറ്റിയും
ഓര്‍ക്കുകയേയില്ല ആരും.

ചോക്കലേറ്റ്‌ ഗേള്‍

2007-01-03T22:10:00.000+05:30

കടിച്ചു തിന്നുമ്പോള്‍
ചോരയീമ്പാതെ നോക്കണം,
ചോക്കലേറ്റ്‌ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയാണെങ്കില്‍...
നഖങ്ങളാഴ്ത്തി
പഴകിയോയെന്ന് പരിശോധിക്കാനാവില്ല
വേദനിപ്പിക്കാതെ...
ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന
ചോരനക്കിത്തുടക്കാനാവില്ല
ഡ്രാക്കുളയാവാതെ...
എങ്കിലും രുചിയറിഞ്ഞിട്ട്‌
നാവ്‌ നൊട്ടിയുള്ള നുണയല്‍...
അതെങ്ങനെയാണൊന്ന് ഒഴിവാക്കുക?

സമ്മാന ദാനം

2006-12-29T16:00:00.000+05:30

കരുത്തേറിയ സുഹൃത്തിന്‌
തീപിടിച്ച ആകാശവും
പ്രളയത്തിലൊളിച്ച ഭൂമിയും
ശബ്ദങ്ങളുടെ ശക്തിയും
ശനിദശയിലെ ബുദ്ധിയും
വിജയം കൊയ്യാന്‍ തുരുമ്പിച്ച വാളും
തന്ത്രി പൊട്ടിപ്പോയ വീണയും..

മറവിയിലൊതുങ്ങാത്ത മാതാവിന്‌
ഒരു കുടം കണ്ണീര്‍ നിറച്ച്‌ അന്ത്യ പ്രദക്ഷിണം
ഹൃദയമുറികളിലൊന്നില്‍ അവസാന നെയ്ത്തിരി
പുത്ര രക്തം തെറിച്ചുവീണ സന്ധ്യകളിലൊന്നില്‍ അന്ത്യപ്രണാമം
കുമ്പസാരത്തിണ്റ്റെ വാക്കുകള്‍നിറച്ച്‌ അന്ത്യ യാത്രാ മൊഴി..

സ്നേഹിച്ചു തീരാത്ത കാമുകിക്ക്‌
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ തീര്‍ത്ത ശയന മഞ്ചവും
വാക്കുകളില്‍ തീരാത്ത മോഹങ്ങളും
കാമം ചുരത്തുന്ന ചുംബനങ്ങളും
കടല്‍ക്കരയിലെ സായന്തനങ്ങളും...
ഒരിറ്റു കണ്ണീരിണ്റ്റെ വിട പറയലും..

കണ്ണാടിക്കുള്ളിലൊളിച്ച പ്രതി രൂപത്തിന്‌
ഓടയിലൊരു ശവകുടീരം
മുങ്ങി മരിക്കുമ്പോള്‍ അല്‍പം ദാഹജലം
വെന്തെരിയുമ്പോള്‍ ഒരു വിറകുകൊള്ളിയുടെ ചൂട്‌
മനസ്സ്‌ നിറയെ കുറ്റവും
വാ നിറയെ തെറികളും

ഒടുക്കത്തെ ശേഷിപ്പുകള്‍

2006-12-16T20:37:00.000+05:30

ഓരോ ചിരിയിലുമുണ്ട്
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്‍
പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാനാകാത്ത,
മിണ്ടാന്‍ പോലുമാകാതെ പോകുന്ന,
കുറെ വാക്കുകളുടെ തിളപ്പ്.
സ്പര്‍ശത്തില്‍ അലിഞ്ഞു തീരുന്ന
ചോദ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തരങ്ങളുടെയും കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക്
പരിഭവത്തിന്റെയും മുന്നറിയിപ്പിന്റെയും ഇരച്ചുതള്ളല്‍
ഓരോ ചിരിയിലുമുണ്ട്
തോല്‍വിയുടെ, കണ്ണീരു വീഴാത്തൊരു കരച്ചില്‍,
ഒരു യാത്ര പറച്ചിലും.

ഓരോ മഴയിലുമുണ്ട്
വെയിലിനു വേണ്ടിയൊരു പ്രണയക്കുറി
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കുമിടയില്‍
ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയുടെയും
പെയ്യാതെ പോകുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളിയുടെയും‌
മലമ്പാത വളഞ്ഞെത്തുന്ന കാറ്റിന്റെയുമൊക്കെ
കാല്‍പ്പാടുകള്‍,
കണ്ണീരുപ്പും രക്തച്ചവര്‍‌പ്പൂം
മണ്ണിന്റെ മണവും ഭയത്തിന്റെ കയര്‍‌പ്പും
ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കുമൊപ്പമുണ്ട്.

ഓരോ ജീവിതത്തിലുമുണ്ട്
മരണം മതിവരാതെ നിലവിളിച്ചെത്തുന്ന,
കിളിവാതിലിലോ താക്കോല്‍പ്പഴുതിലോ ഒളിയിടം തേടുന്ന,
പാപത്തിന്റെ
ചെറുതും വലുതുമായ കത്തിമുനകള്‍
മനസും ദേഹവും ആത്മഹത്യ ചെയ്താലും
ഒടുങ്ങിപ്പോകാത്ത ജീവന്റെ തുടിപ്പുകള്‍.

ഭാഷയില്‍ പങ്ക് വക്കേണ്ടത്

2006-12-12T22:27:00.000+05:30

ഇന്ന് പതിമൂന്നാം തവണയും
നിനക്ക് എന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്ന
അമ്ലസ്വരം കാത് കത്തിച്ചു
എനിക്ക് നിന്നെ അറിയാനാവുന്നില്ലെന്ന
ക്ഷാരച്ചുവ ഇന്നലെ...
അതിനും മുന്‍പ് നാമെന്തേ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെന്ന
പരിഭവ ഗന്ധം വാക്കുകളാകെയും..
നമ്മുടെ ഭാഷക്ക് പരസ്പരം അറിയാനായില്ലെങ്കില്‍‌
മറ്റൊരുവന്റെ വാക്കുകളില്‍
എങനെയാണ് നാം
മധുരം പകുക്കുക?

വീട്ടിലേക്കുള്ള കൈച്ചൂണ്ടി

2006-12-06T13:54:00.000+05:30

വീട്‌ വിട്ടിറങ്ങിയാല്‍
എല്ലാ വഴികളും വീട്ടിലേക്കുതന്നെ
പാടം കടന്ന്,
സിമന്റ്‌ വരമ്പിലെ ഇളകിയ കല്ലിലും
വാഴത്തോപ്പിലെ കരിയിലകളിലും
താളമുണര്‍ത്തി
ഓട്ടോറിക്ഷയുടെ കയറ്റം കയറലും
ബസ്സിരമ്പവും
കലുങ്കിലെ കാറ്റേല്‍ക്കലും
വിരല്‍ മുട്ടിലെ മാര്‍ബിള്‍ നോവും കഴിഞ്ഞാല്‍
കഴുക്കോല്‍ തിന്നുന്ന ചിതലുകളിലേക്കാവും
മലര്‍ന്നുകിടക്കുക,
ഓട്ടിടയിലൂടെ ഒഴുകിവീഴുന്ന
മഴത്തുള്ളിയുടെ ഈറന്‍ ചുംബനത്തിലേക്കാവും
ഇരുട്ടില്‍ കണ്ണുതുറക്കുക.

ഒടുക്കമില്ലാത്ത തീവണ്ടിപ്പാതകളും
ലോഡ്ജു മുറിയിലെ നിശബ്ദ പ്രണയവും
കാമ്പസ്‌ മുദ്രാവാക്യവും
പരിഭവങ്ങളുടെ കാമുകിയും
അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലെ ലഹരിച്ചവര്‍പ്പും
ഒരിക്കലും വട്ടത്തിലാകാത്ത പുകവാലും കടന്നാല്‍
നിലത്തുറക്കാത്ത കാലുകള്‍
കയ്യാല ചാടി
തുറന്നു കിടക്കുന്ന ജനാലയെത്തന്നെ
തേടിപ്പിടിക്കും.

കടല്‍ക്കാറ്റും കപ്പല്‍ച്ചൊരുക്കും
ആകാശത്തണുപ്പിന്റെ ചെവിമൂടലും
പ്രാരാബ്ധക്കണക്കും പതംപറച്ചിലും കഴിഞ്ഞാല്‍
തല ചായ്ക്കുന്നത്‌
അമ്മയുടെ മടിയിലെ ചൂടിലേക്ക്‌ തന്നെയാവണം.
ഇറയത്ത്‌ നിവര്‍ന്നുകിടക്കാന്‍
വാഴത്തൈയുടെ നെടുംനാമ്പും
പിന്നെ തൊടിയിലിത്തിരി മണ്ണും...
അല്ലെങ്കിലും വീട്‌ വിട്ടാല്‍
വഴികളെയെല്ലാം നയിക്കുന്നത്‌
വീട്ടിലേക്കുള്ള കൈച്ചൂണ്ടി തന്നെ.

മരണമൊഴി

2006-11-28T21:32:00.000+05:30

മണ്ണില്‍ വീണ മയില്‍പ്പീലി
മഴ കാണുന്നതിനെക്കുറിച്ച്
നിന്നോട് ആരെങ്കിലും
പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ
മഴനൂലുകളില്‍ നിന്ന്
താഴേക്കിറങ്ങുന്ന
സ്വപ്നങ്ങളല്ലാതെ?
മഴക്ക് മുന്‍പ്
വിടര്‍ന്ന് ചിരിക്കുമ്പോള്‍
മയില്‍പ്പീലിക്കണ്ണില്‍
എന്ത് കിനാവായിരുന്നിരിക്കും?

പ്രണയത്തിന്റെ അവസാനം

2006-11-23T18:40:00.000+05:30

മഴത്തുള്ളി പറഞ്ഞു;
ഒരു തൊടീലിന്റെ കുളിരില്‍
തീര്‍ന്നുപോകുന്നതേയുള്ളൂ
മണ്ണിന്റെ കൊതി
ഒരു കരിമേഘത്തില്‍ നിന്നും
ഉതിര്‍ന്നു പോകുമ്പോള്‍ എന്റെയും

ഞാന്‍ അവര്‍ക്കും എനിക്കും

2006-11-23T15:23:00.000+05:30

എനിക്ക്‌
ചിലപ്പോഴൊക്കെ
ഒരു പക്ഷിയുടെ മുഖമാണ്‌.
കുറുകിയൊതുങ്ങുന്ന
പ്രാവിന്റേതെന്ന്
കാമുകി.
തക്കം പാര്‍ത്ത്‌
കറങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന
പ്രാപ്പിടിയന്റേതെന്ന്
ഭാര്യ.
കുരുത്തംകെട്ട കണ്ണുകളോടെ
എവിടെയും ചികഞ്ഞു നോക്കുന്ന
സൂത്രക്കാരന്‍ കാക്കയുടേതെന്ന്
സുഹൃത്ത്‌.
എനിക്ക്‌ ഇപ്പോഴുമിഷ്ടം
മല മുഴക്കുന്ന
വേഴാമ്പലുകളെത്തന്നെ.

വെറുതെയിങ്ങനെ...

2006-11-16T13:37:00.000+05:30

എന്തിനാണ്‌ ഒരു പേന,
ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു വരി പോലും
കുറിക്കാനാവില്ലെങ്കില്‍.
എന്തിനാണ്‌ ഒരു ഹൃദയം
അപരന്റെ മനസ്സിലെ നോവ്‌ പോലും
വായിക്കാനായില്ലെങ്കില്‍.
എന്തിനാണൊരു ജീവിതം,
പ്രണയം ഇത്ര പെട്ടെന്ന്
ഒടുങ്ങുന്നതാണെങ്കില്‍.

കടപ്പാട്‌: ബൂലോഗത്തില്‍ നിന്ന് വീണുകിട്ടിയ സുഹൃത്തിന്‌

അത്യാഗ്രഹം

2006-11-15T16:48:00.000+05:30

വെറുതെയൊന്ന് ഉപ്പ്‌ നോക്കി
പോകാനാണ്‌ ചെന്നത്‌
കുടിച്ചു വറ്റിച്ചേ
മടക്കമുള്ളെന്നായി പിന്നീട്‌
നാലാം ദിവസം
മീനുകളുടെ എച്ചിലായാണ്‌
തീരത്തടിഞ്ഞത്‌.

ചായ ഒരു ക്ഷണക്കത്താകുന്നു

2006-11-14T11:19:00.000+05:30

മൌനത്തിന്റെ ഇടനാഴിയില്‍ നിന്ന്സ്വീ
കരണമുറിയുടെ ഊഷ്മളതയിലേക്ക്‌
ഒരു വാതില്‍
കിടക്കയുടെ ആലസ്യത്തില്‍ നിന്ന്
കര്‍മനിയോഗങ്ങളിലേക്ക്‌
ഒരു വിളിച്ചുണര്‍ത്തല്
‍തെരുവോരത്ത്‌
കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനങ്ങളിലേക്കും
ഗ്രാമമുക്കില്‍
രാഷ്ട്രീയത്തര്‍ക്കങ്ങളിലേക്കും
ചൂടുള്ള ഒരു ക്ഷണക്കത്ത്‌
ചുണ്ടോടടുത്ത്‌
ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ ശാന്തത.

പ്രണയികള്‍

2006-11-13T12:03:00.000+05:30

സ്‌നേഹത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്
‍നിന്റെ മനസ്സില്‍
ആദ്യം വരുന്ന മുഖം എന്റേതല്ലെങ്കില്
‍നാമെങ്ങനെയാണ്‌ പ്രണയികളാകുന്നത്‌?

ശത്രുവെക്കുറിക്കുമ്പോള്
‍നീ ആദ്യമോര്‍ക്കുന്നത്‌ എന്നെയല്ലെങ്കില്
‍നാമെങ്ങനെയാണ്‌ പ്രണയികളാകുന്നത്‌?

കൊതി

2006-11-12T22:57:00.000+05:30

ഒരു ചിരിയേയുള്ളൂ
മുഖത്ത്‌ ഒട്ടിച്ചുവയ്ക്കാനുംഒരുപാടുപേര്‍ക്ക്‌ കൊടുത്തുതീര്‍ക്കാനും.
കഴുത്തറുക്കാനും വഞ്ചന കലര്‍ത്താനും
പരിചയം പുതുക്കാനും പിരിഞ്ഞു പോകാനും
കൊടുത്തു തീര്‍ക്കാത്ത കടക്കണക്കിണ്റ്റെ
മുഖത്ത്‌ നോക്കാതെ എറിഞ്ഞു നല്‍കാനുമെല്ലാം
ഒരു ചിരിയേയുള്ളൂ.
രണ്ട്‌ ചുണ്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ തട്ടിക്കളിക്കാന്‍
ഒരായിരം ചിരികളുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍.
ഒരു മുഖമേയുള്ളൂ
ചങ്ങാതിയുടെ ചങ്കിലെ കത്തിയെ നോക്കി
ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ കരയാനും
മനസ്സിണ്റ്റെ ശവത്തിന്‌ വിലപറയുമ്പോള്‍
കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ചിരിക്കാനും
ജലദോഷത്തുമ്മലിനും
കണ്ണടയുടെ ഇരുളു കാക്കാനും
കണ്ണാടി നോക്കി മിനുക്കിവയ്ക്കാനുംഒരേയൊരു മുഖം മാത്രം.
കാഴ്ചപ്പുറത്തും കയ്യകലത്തിലും
കുറെ മുഖം മൂടികളെങ്കിലുംകിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍.

അപൂസിന്റെ ലോകം

2006-11-09T18:39:00.000+05:30

അമ്മരാവിലെ
ഇങ്കിനും ഉറക്കത്തിനും
മുന്‍പേ
ചുണ്ടിലേക്കെത്തുന്ന മധുരം
മതിയാകും മുന്‍പേ
അടച്ചുവയ്ക്കപ്പെടുന്ന
പാല്‍പ്പാത്രം.
അറിയാത്ത ഭാഷയില്‍
ഒരുപാട്‌
അരുതുകളുടെ
മനസ്സിലാക്കിക്കല്‍

അച്ഛന്‍
ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന
കറുത്ത വള്ളിക്കറ്റത്ത്‌
വല്ലപ്പോഴും
എന്തോ ചെയ്യുവാ
എന്നൊരു പരുക്കന്‍ സ്വരം
മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോള്‍
എന്തിനെന്നറിയാത്ത
കണ്ണീരിന്റെ ചുവയുള്ള
വാക്കുകള്‍

മഴയിടം

2006-11-05T12:46:00.000+05:30

ഒരു മണല്‍ക്കാറ്റില്‍
കാഴ്ച മൂടുമ്പോള്‍
കറുത്ത കണ്ണട വെയില്‍ മറക്കുവാന്‍
തോറ്റു പോകുമ്പോള്‍
വിയര്‍പ്പുപ്പില്‍ ദേഹം
കുളിച്ചു നീറുമ്പോള്‍
നിഴല്‍ത്തണലിലായി
ഒളിച്ചുനിന്നു ഞാന്‍
തുറന്ന കണ്ണിലെ തിളച്ച ചൂടിലും
കിനാവ്‌ കാണുന്നൂ
മഴയിടങ്ങളെ.

നനവ്‌ വീഴാത്ത്‌ ചേമ്പില,
മുറിയില്‍ ഇനിയും തോരാത്ത
മുതുകാലന്‍ കുട
ഓടിന്‍ പാത്തിയില്‍
മഴവെള്ളപ്പാച്ചില്‍
താഴെ വയല്‍ നിറയുന്ന
ചെളിവെള്ളക്കുളി
പുഴുങ്ങും കാറ്റിന്റെ
പുറമ്ലോകത്തെ
അടഞ്ഞ വാതിലിന്നപ്പുറം നിര്‍ത്തി
ടെലിവിഷനിലെ ചാനല്‍ മാറ്റുമ്പോള്‍
തിരഞ്ഞു പോയൊരാ മഴയിടം മുന്നില്‍

പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‍

2006-11-02T12:40:00.000+05:30

ഇല്ല സാര്‍
ക്ലാസ്‌ മുറിയിലായാലും
കൌമാരത്തിലായാലും
തോക്കിന്‍ കുഴലുകള്‍
പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്‌
സംസാരിക്കില്ല.
കോഴിമുട്ടകള്‍
വിപ്ലവത്തെക്കുറിച്ച്‌
സ്വപ്നം കാണുകയുമില്ല
രണ്ട്‌ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ കുടിച്ചുതീര്‍ക്കാവുന്ന വെളിച്ചവും
തുപ്പിയൊഴിക്കാവുന്ന തീയും
അത്രയൊക്കെയേയുള്ളൂ
സ്വപ്നങ്ങള്‍,
കോഴിമുട്ടക്കായാലും
തോക്കിന്‍ കുഴലിനായാലും
അതുകൊണ്ട്‌ സര്‍
താങ്കള്‍ കോഴിമുട്ടയെ
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്നും
തോക്കിന്‍ കുഴലിനെ
വാക്കുകളില്‍ നിന്നും അകറ്റി നിര്‍ത്തുക,
വിപ്ലവം വരുന്നതുവരെയെങ്കിലും.

വഴികളെ വിശ്വസിക്കരുത്‌

2006-11-01T15:35:00.000+05:30

എങ്ങോട്ട്‌ പോകണമെന്നൊരാശങ്ക
എല്ലാ വഴികളിലുമുണ്ട്‌
കിഴക്കോട്ട്‌ പോകുമ്പോള്‍
തെക്കോട്ടാകാമായിരുന്നെന്നും
ഇടത്തേക്ക്‌ തിരിയുമ്പോള്‍
വലം കാല്‍മുട്ടിലുമൊക്കെ ഒരു വല്ലാത്ത ഭയപ്പാട്‌.
ഏതു വഴിയിലും ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്‌
ഒരു വഴി തെറ്റിക്കലെന്ന മുന്നറിയിപ്പ്‌

കണ്ണടച്ച്‌ പിടിച്ചാലും വഴി തെറ്റാതിരിക്കാം
കണ്ണ്‍ തുറന്നിരുന്നാലും ലക്ഷ്യത്തിലെത്താതെയുമാകാം
എത്ര പരിചിതമായാലും
എല്ലാ വഴികളിലും വീണുപോകും
ഒരു പരാജയത്തിന്റെ നിഴല്‍,
ഒരു വഴി തെറ്റിക്കലിന്റെ പൊരുള്‍

പ്രണയം- ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്‌

2006-10-30T15:56:00.000+05:30

പ്രണയം- ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്‌

പുറത്ത്‌ കടക്കാന്‍ ഒരു വഴിയേയുള്ളൂ
അകത്തേക്ക്‌ കയറാനും
ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞ്‌,വെളിച്ചം കാത്ത്‌
കണ്ണുകള്‍ അടച്ചും തുറന്നും
കാത്തിരിപ്പ്‌തുടരുമ്പോള്‍
കിനാവുകളില്‍
സ്ഫടികജലം, വിയര്‍പ്പുപ്പ്‌, തണുത്ത കാറ്റ്‌,
നിറങ്ങളുടെ വലിയ മഴവില്ല്‌
എന്നിട്ടും ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞ്‌...

വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ കിണറാഴങ്ങളില്‍
ഓര്‍മയെ മുങ്ങിയെടുക്കുമ്പോള്‍
പതിവ്‌ കാഴ്ചകള്
‍പേര്‌ തുന്നാന്‍ മറന്ന കൈലേസ്‌,മയില്‍പ്പീലി, ചുവന്ന പനിനീര്‍പ്പൂവ്‌
ഇരുട്ട്‌ ഓര്‍മയെ മറക്കുന്നില്ല
എന്നിട്ടും വെളിച്ചം കാത്ത്‌...
മനസ്സില്‍ വിശപ്പ്‌ പൂക്കുമ്പോള്
‍സ്നേഹത്തിന്റെ ശകാരസ്വരം ഭക്ഷണം

പുറത്ത്‌ വെയിലും മഴയും
അകത്തും പുറത്തുമല്ലാതെ
ത്രിസന്ധ്യക്ക്‌ തൂണ്‌ പിളര്‍ന്ന്മു
ന്നിലൊരു നരസിംഹാവതാരം
ചുംബനത്തിന്റെ നിശബ്ദതയില്‍
കണ്ണുകള്‍ അടച്ചും തുറന്നും കാത്തിരിപ്പ്‌
കാരണം
പുറത്ത്‌ കടക്കാന്‍ വഴി ഒന്നേയുള്ളൂ
ജാലിയന്‍ വാലാബാഗിലെപ്പോലെ

Apurvas

2006-10-30T15:04:00.000+05:30

Aniyans: otamuri

2006-10-30T14:48:00.000+05:30

Aniyans: otamuri

otamuri

2006-10-30T13:50:00.000+05:30

ഒറ്റ മുറി

അമ്മ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു മുറി
കണ്ണീരും മനസ്സും സ്നേഹത്തിലെ സ്വാര്‍ഥതയും തുറന്നിട്ട
പൊളിഞ്ഞു വീഴാത്ത ഒറ്റമുറി
ഒരു വടിത്തുണ്ട്‌ തുട തിണര്‍ക്കുമ്പോള്‍
പിന്നില്‍ അടച്ചിടും വാതില്‍
മുട്ടിവിളിക്കതെ തുറന്നുപോകും ഞാന്‍
വെറുതെയങ്ങനെ
കയറിയും ഇറങ്ങിയും നടക്കുമ്പോള്‍
പിണങ്ങിനോക്കും
കരഞ്ഞുതീര്‍ക്കും
പിന്നെ വഴി തടയാതൊരു ചിരി ചിരിക്കും
മനസ്സിലെല്ലാം വലിച്ചുവാരുമ്പോള്‍
തളര്‍ന്ന കയ്യാല്‍ അടുക്കിവയ്ക്കും
സുഖസുഷുപ്തിയില്‍ കൊതുകും കിനാക്കളും
കടന്നുകേറാതെ കാവല്‍ നില്‍ക്കും
വിട പറയാതെ പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍
കതക്‌ ചാരാതെ കാത്തിരിക്കും
വഴിയിലെപ്പോഴോ മനസ്സുടക്കുമ്പോള്‍
മുറിവ്‌ പോലെന്നെ മുറി വിളിക്കുന്നു,
എല്ലാം കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കുന്നു